De progressieve power metal bands schieten in Noorwegen tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond. Vorig jaar debuteerde Illusion Suite al met verve en dit jaar is het de beurt aan Aspera om in de voetsporen te treden van enkele groten zoals Pagan’s Mind en Circus Maximus. Aspera schommelt dan ook ergens tussen deze twee wat stijl betreft, maar in deze wateren is Symphony X nooit veraf en een flinke dosis invloed uit die hoek valt dus eveneens te bespeuren. Toch schuwen de Noren het experiment niet en zo kent “Do I Dare?” een heel bizar pre-chorus dat aantoont hoe de gemiddelde boysband zou klinken als men ze voorzag van progressief gitaar- en drumwerk. De plaat laat verder geen al te memorabele eerste indruk na, maar zoals zo vaak het geval is met dit kaliber muziek, komt de essentie pas enkele rondjes later bovendrijven. Daarna is het lastig om refreinen als dat van “Between Black & White”, “Torn Apart” en het titelnummer niet mee te neuriën op plekken waar je dat beter niet doet. De teksten getuigen niet altijd van uitstekend lyrisch vakmanschap, maar als de melodieën die ze dragen zo lekker zijn, mogen ze van mijn part over vliegende eekhoorns zingen. Aspera haalt dan misschien niet het niveau als enkele van hun landgenoten, ze bieden genoeg potentieel om ooit met de groten te kunnen meedraaien en leveren intussen met “Ripples” een indrukwekkend en entertainend debuut af. 8/10

Luister: Aspera - Ripples [Ripples]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Soms lijken bands zo goed als dood maar komen ze toch plots weer tevoorschijn alsof ze nooit zijn weggeweest. Heathen’s laatste album “Victims Of Deception” dateert alweer van 1991 en in de 19 jaar tussentijd verscheen slechts een compilatie en een demo. Het zal het publiek echter worst wezen, want het langverwachte “The Evolution Of Chaos” maakt de lange ademruimte meer dan goed. Heathen brengt Bay Area-thrash zoals elke zichzelf respecterende metalhead dat kent, maar voegt daar meer melodie aan toe dan men doorgaans in dit genre gewoon is. Zo zijn er flarden van “No Stone Unturned” die heel dicht tegen power metal aanleunen en komen ook in de afsluitende tracks “Red Tears Of Disgrace” en “Silent Nothingness” enkele aanstekelijke hoogstandjes voor. Rechttoe rechtaan thrash is er natuurlijk ook en de plaat barst na een kort (overbodig) introotje los in het verpletterende “Dying Season” dat met de kracht van een tsunami over je heen spoelt. Wetenschappers vermoeden dan ook dat Heathens laatste album eigenhandig verantwoordelijk is voor de huidige waterellende in Zuid-Amerika. Een patriottistisch (en vrij misselijk makend) rustpuntje is “A Hero’s Welcome” dat de rest van de wereld nog eventjes moet drukken op het feit dat Amerikanen allemaal geweldig zijn. Gelukkig verdwijnt die vieze smaak al snel en is het totaalproduct er een van hoge kwaliteit. Tenslotte gooien we er nog een cliché tegenaan: dat ze maar geen 19 jaar wachten om ons nog eens te trakteren op een heerlijke pot thrash metal die zowel ouderwets als modern klinkt. 8/10

Luister: Heathen - Dying Season [The Evolution Of Chaos]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Het Belgische Welkin bestaat sinds 1997 en heeft een uitgesproken liefdesverhouding met deathmetal: mid-paced deathmetal met een vrije rol voor de gitaren om specifieker te zijn. Het in 2007 verschenen “The Origin” kon niet helemaal overtuigen en het blijft wachten op die ene doorbraak die genregenoten Aborted en Leng Tch’e wel reeds doorliepen. Het dient gezegd te worden: met dit derde album zullen ze er alweer enkele zieltjes bijwinnen, de oude garde tevreden stemmen, maar niet echt doorbreken. De muziek is daarvoor net niet divers genoeg, waardoor het lijkt dat de nummers onderling uitwisselbaar zijn. De brute vocalen en het uitstekende samenspel tussen ritme- en leadsectie blijkt vooralsnog niet de sleutel op het slot te zijn voor Welkin. De heren hebben intussen meer dan hun strepen verdiend in de Belgische scène en de sound is gewoonweg af (met dank aan Sven Janssens (ex-Aborted) en Jochem Jacobs (Textures) voor het mixen en masteren). Geen buitensporigheden, maar gewoon groovende deathmetal met een passie voor al wat de menselijke gedachten bezig houdt. Zelf omschrijven ze hun genre als ‘Sonic Death Metal’ en ze brengen hun nieuwste telg dan ook uit op het gelijknamige label. Live komen deze Oost-Vlamingen indrukwekkender uit de hoek dan op plaat en dat is niet anders op “Traces”. 7/10

Luister: Welkin - No Man [Traces]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Voor zowat iedereen zal Goreaphobia een onbekende naam zijn, toch is de band opgericht in 1988 toen death metal nog in de kinderschoenen stond. Honderden groepen probeerden thrash metal extremer te maken en creëerden zo een nieuw genre. Waar past Goreaphobia nu binnen dit plaatje? Wel, in 1990 waren zij één van die honderden groepen die een demo uitbracht in eigen beheer, ze vielen echter uit de boot bij de vele bands die een platencontract kregen. Na een aantal jaar voortploeteren kwam de begrijpelijke split, het is dan ook verwonderlijk dat we alsnog een plaat gepresenteerd kregen. Op “Mortal Repulsion” horen we een groep die hun muzikale stijl van 10 jaar terug braafjes verderzet, compleet met een oubollige productie. Om kort te zijn, deze plaat is gewoon totaal niet relevant meer. Mocht dit in 1990 uitgekomen zijn zou het al snel tot de achtergrond verdrongen zijn door de vele betere releases die uitkwamen. Ook nu zijn er genoeg groepen die het vaandel van de oude death metal uitdragen die wel interessant blijven om naar te luisteren. De doorgewinterde death metal fanaat zal hier wel even warm voor lopen voor deze plaat voorgoed ergens in een stoffig hoekje verdwijnt, voor de modale metalfan zal dit overkomen als de matige plaat dat het is. Laat je dus niet misleiden door de prachtige hoes. 6/10

Luister: Goreaphobia - Primal Nothingness [Mortal Repulsion]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Dé grondleggers van de Zweedse Gothenburg zijn terug met hun negende studioalbum. Vorig jaar verscheen nog de prachtige live DVD van deze Zweedse melodic death metalhelden en voor elke liefhebber van Scandinavische metal was dit een zonder-nadenken-aankoop. Ondertussen weten de heren wel wat er van zich verwacht wordt en opnieuw levert Dark Tranquillity een technisch hoogstandje af. Het moet gezegd worden, in die bijna 20 jaar hebben ze nooit echt drastisch hun sound veranderd, krachtgezet door het feit dat er nog vier originele bandleden aanwezig zijn wat haast een unicum is. De gekende melodieën en ritmes werden steeds vaker uitgediept en in andere contexten geplaatst met een steeds stijgende aandacht voor sferische keyboards of pianopartijen. Op elk album waren er wel twee à drie nummers die het rotshoge niveau nog wisten te overstijgen en dat is op “We Are The Void” niet anders. Wat wel vaker voorkomt op deze nieuwe telg zijn de iets tragere nummers, zoals “At The Point Of Ignition”, “Arkhangelsk” en de slepende afsluiter “Iridium” die je onmiddellijk het gevoel geven in een echte leegte te vallen. Hoewel uitschieters “Shadow In Our Blood” en “The Fatalist” niet die intrinsieke aantrekkingskracht van bijvoorbeeld “The Emptiness From Which I Fed” of “White Noise/Black Silence” zullen hebben, is dit wel het beste wat er in deze tijden te vinden is in het genre. We kunnen dus concluderen dat de logische opvolger van het succesverhaal “Fiction” enkele kanttekening heeft: dit album is nagenoeg niet vernieuwend en meer van hetzelfde, heeft niet echt een klassieker in huis, maar blijft niettemin ver boven de grijze middenmoot uittorenen. Voor een klasse-act als Dark Tranquillity moeten we zien dat ze hun naam waardig houden, iets waar de Zweden wel degelijk in slagen. Op naar de volgende! 8/10

Luister: Dark Tranquillity - The Fatalist [We Are The Void]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Geraak je vandaag de dag nog ver met ultratechnische en supersonische snelheden? Is daar überhaupt wel nog een markt voor te vinden deze dagen? Vragen die de nieuwe van Lost Soul onmiddellijk beantwoord met een volmondige JA. Wat de Polen (zowat de bakermat van snelle en technische death metal) ons voorschotelen is een achtgangenmenu om de vingers bij af te likken. De technische en snedige gitaarlijnen wijken meer dan eens uit naar een black metalsound, maar blijven een vlekkeloze en steriele productie behouden (denk maar aan “Simulation” of “One Step Too Far”). Het geheel wordt vakkundig aan elkaar gebruld door een goed-bij-stem-zijnde Jacek Grecki en wordt gedragen door de prachtige drumtechniek van Desecrator. Zonder in eindeloos gepliengelplangel te vervallen, banen de heren zich een weg doorheen het roerige landschap “technical death metal” genaamd, met tussendoor enkele solomomenten (“216”). Dat er doorheen hun zoektocht naar die ene klassieker nog even een doemerig sfeertje opgeropen wordt, is gewoon prettig meegenomen en bewijst dat deze band in hun 19-jarige bestaan niet op hun lege kont heeft gezeten. Deze Polen moeten het niet alleen hebben van hun feilloze techniek, ze beschikken over voldoende songwriting-material om de luisteraar de volle 55 minuten aan z’n cdspeler te kluisteren. Verplicht aankoopmateriaal met een aan Decapitated refererende schrijfstijl! 9/10

Luister: Lost Soul - If The Dead Can Speak [Immerse In Infinity]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

De Duitsers van D.A.M.N beginnen schoorvoetend aan hun verovering van de wereld. Met hun debuut “Vermächtnis” op zak stonden ze klaar om menig podium onveilig te maken en hoewel ze niet echt in het plaatje pasten, schitterden ze naast de Amerikanen van Skinless in ’t Velokot in Oostende. Het grote succes bleef vooralsnog uit, maar op het einde winnen de Duitsers. Niet enkel hun carrière verloopt wat aarzelend, hun nieuwe album “Forbidden Anger” is in hetzelfde bedje ziek. In het bijzonder de vocalen van frontvrouw Antonie Mrusek laten behoorlijk wat te wensen over in het openingskwartier. Wie kent de uitspraak van eenzame mensen met een hond (‘ze hebben maar de spraak tekort, mijnheer’) niet? Wel een sprekende hond zou net als deze Antonie kunnen klinken. Ze is natuurlijk geen Angela Gossow, maar haar zangpartijen zijn voor verbetering vatbaar. Gelukkig lossen de gitaren en ritmesectie de hoge verwachtingen na het debuut wel probleemloos in: de melodie spat ervan af en ja, na die scheve start heeft D.A.M.N het spreekwoordelijke gat schoon. Het heerlijk dromerige “First Class Suicide” bewijst dat deze Duitser niet altijd in de hoge toeren moeten klimmen om indruk te maken. Dat ze met het slepende “Ewigkeit” dan ook nog een potentiële klassieker in huis hebben, dient niet meer verwonderlijk te zijn. Veel zieltjes zullen met deze plaat gewonnen worden en de vernieuwing die op “Vermächtnis” al ingezet was, wordt hier vlotjes doorgetrokken. Nu nog enkele shows in de (voorlopige) schaduw van enkele grootmeesters in de melodische death metal en deze band is gelanceerd. 8/10

Luister: D.A.M.N. - First Class Suicide [Forbidden Anger]

Jullie rating:
(2 votes, average: 8.5 out of 10)
 Loading ...

Supergroepen staan vanwege het verzamelde talent steeds garantie voor kwaliteit en ook met dit Fins exemplaar is dat het geval. Barren Earth combineert de zanger van Alghazanth en Swallow The Sun en de sessiegitarist en drummer van Moonsorrow met enkele ex-leden van Amorphis en de gitarist van Kreator. Genoeg grote namen dus om de aandacht te wekken en dat is hen dan ook vorig jaar met de EP “Our Twilight” gelukt. In maart verschijnt de eerste full-CD “Curse Of The Red River” en die laat nog meer horen dat dit een beloftevol nieuw project is. De complexiteit van Opeth gaat hier samen met de melodie van Amorphis en ook het occasionele folkdeuntje ontbreekt niet. ‘Glorieuze melancholie afgewisseld met epische agressie’ komt nog het dichtst in de buurt van een beschrijving. Net zoals bij eerder vernoemde bands wisselt men hier brutale death metal vocalen af met zacht clean gezang wat enkele meesterlijke refreinen oplevert, voornamelijk in “Our Twilight” en “The Leer”. De plaat is enorm gelaagd en een eerste indruk is dan ook vrij overweldigend. Het duurt even tegen elk niveau zijn plaats krijgt en de nummers zich van elkaar gaan onderscheiden. Een klein minpuntje in dat verband is dat naar het einde toe niet elke song meer even distinctief is en het album dus piekt tijdens de eerste 5-6 tracks. Op dat moment zit je echter reeds zodanig verstrengeld in de bedwelmende sfeer dat dit slechts een klein bezwaar is. Muziek die je meevoert naar hoge bergtoppen en laat uitkijken over weidse valleien van gouden zonlicht en zilveren stromen. 8/10

Luister: Barren Earth - The Leer [Curse Of The Red River]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Beste meneer Jourgensen,
Sinds jaar en dag luisteren veel mensen naar wat algemeen beschouwd wordt als dé industrial metalband. Al deze mensen weten dat u een gevarieerd muzikant bent en naast uw werk met Ministry en Revolting Cocks nog andere hobby’s hebt, zijnde bijvoorbeeld geniale platen remixen. Het is dan ook met het grootste respect dat ik u erop wil wijzen dat sommige mensen er niet mee gediend zijn dat u Ministry’s geniale album “The Last Sucker” hebt ‘aangepast’. Gaarne wil ik zeggen dat de aangepaste plaat met de oncomfortabele naam “The Last Dubber” dan ook pure bagger is. Van de originele plaat blijft niks meer over, of het zouden enkele halfslachtig gebruikte melodieën en ritmes moeten zijn. Ik hoop dat u terdege beseft dat u sommige van uw fans met deze plaat werkelijk pijn doet en als het ware een mes in het hart duwt, enkele diehard fans terzijde gelaten. Ik hoop dan ook dat u beseft dat dit herwerkte meesterwerk niet de kwaliteit heeft die fans, liefhebbers en reviewers van werk van uw hand verwachten. Met een van hoop vervuld hart pen ik mijn laatste woorden neer, en hoop ik samen met iedereen dat u projecten als deze niet meer zal opstarten, maar verder werkt aan goede muziek en uw kostbare tijd niet meer verspilt aan overbodige brol. Met de meeste hoogachting en het meeste respect. 2/10

Luister: Ministry - The Last Dubber - Let’s Go (La Fin Du Monde Mix) [The Last Dubber]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

Jaja, de mannen van Handful of Hate brengen reeds hun vijfde studioalbum uit. De vorige vier platen bestonden steeds uit oerdegelijke en traditionele black metal. Dat is direct duidelijk na het titelnummer. Het blaast je uit je schoenen en, euh ,… het blaast je dus gewoon uit je schoenen. Punt. Belangrijk om te vermelden is wel dat Nicola B. een Axl Rose deed. Hij schopte de band buiten (of ze stapten zelf op) en begon opnieuw met dezelfde naam maar andere leden. Geen probleem, zolang de muziek maar goed blijft. En de muziek is goed. Heel het album raast als een hogesnelheidstrein verder, met snoeiharde gitaren en een vlammende basdrum. De meesterlijke gezangen en grunts van Nicola verscheuren werkelijk alles in de omgeving. Dat het hoofdthema haat is ligt ook voor de hand, Je voelt de ruwe, doodse afschuw gewoonweg in je omgeving en de gemaakte chaos is overzichtelijk en nog chaotischer tegelijk. Lepe truckjes zoals herkenning van bekende melodieën en onderliggende herhaling zorgen voor constante spanning en anti-verveling. Als kers op de taart krijgen we een prima artwork te zien waarvan menig metalfan zal smullen. Ik eindig deze review waar ik begon: dit is een oerdegelijk en traditioneel black metal album. Geen verdere commentaar. 8/10

Luister: Handful Of Hate - You Will Bleed [You Will Bleed]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...