Na de vrij chaotische manier waarop Alcatraz Metal Festival vorig jaar was verlopen, was het nog maar de vraag of er een vervolg op zou komen. Toch wist de organisatie zich kennelijk te herpakken en wist met een sterke affiche aan een betaalbare prijs een pak volk naar de Brielpoort in Deinze te lokken.

Belgische heavy metal-legendes Killer waren reeds een kwartier bezig toen deze gehaaste reporter de zaal binnenkwam. In het halfuur dat resteerde bracht het trio een goeie mix tussen klassieke en recentere nummers. Het oudere werk riep meteen herinneringen aan Motörhead op en de band straalde ook een gelijkaardige energie uit, met de medley “Ready For Hell/Wall Of Sound” als voornaamste voorbeeld. De oneindige poging tot gitaar spektakel van gitarist Shorty werd al snel irritant, maar dat nam niet weg dat deze band nog steeds kan tonen waarom ze in de jaren ’80 in eigen land aan het roer stonden. Kortom, een geslaagde opener. (AC)

Ter gelegenheid van hun nieuwe live plaat (”Live Damnation”) bestormden de Engelse thrashers van Onslaught nogmaals een Belgisch podium. Met slechts 40 minuten speeltijd kregen we toch nog een mooie bloemlezing van hun beste nummers voor onze kiezen. Van laatste langspeelplaat kwamen “Killing Peace”, “Burn” en “Destroyer Of Worlds” langs. Deze werden aangevuld met klassiers van “Power From Hell” en “The Force”. Gelukkig bleef ons miskleunsel “In Search of Sanity” gespaard. Met een goede sfeer, een stevige pit en veel speelplezier van de mannen van Onslaught zelf, was dit een meer dan een goed optreden op een meer dan een goed festival. Een aanrader om live te gaan zien. (TvT)

Agent Steel is een groep die niet wil blijven teren op hun oude gloriedagen met John Cyriis. Getuige is de meer progressieve invloeden die ze sinds die tijd in hun muziek verwerken. De meerderheid van het Alcatraz publiek kwamen echter niet voor naar de complexere nummers te luisteren zoals “Insurrection”, “Fashioned From Dust” en “Wash The Planet Clean”, die bij een ander publiek meer in de smaak zouden vallen. Het was dan ook wachten op het tweede deel van het optreden waar we werden verwend met klassiekers als “Bleed For The Gods”, “Guilty As Charged”, en “Agents of Steel” die zanger Bruce Hall prachtig bracht. Het enige dat deze klassiekers kon verknallen was het geluid maar gelukkig was dit bij dit optreden volledig in orde. Afgesloten werd er met het vanzelfsprekende “Mad Locust Rising”. Jammer voor wie enkel het oudere werk kende maar dit was een geslaagd optreden voor zowel fans van ouder als nieuwer werk. (TvT)

Zoals de organisatie zelf trots aangaf in het programmaboekje was de line-up van deze editie sterk in de jaren ’80 gedrenkt. Terecht werd er ook op gewezen dat Helstar altijd een beetje onder de grotere namen is blijven hangen. Geheel ten onrechte, wat ook vanavond werd bewezen, want James Rivera & Co wisten de hele zaal omver te blazen. Het leeuwendeel van hun set bestond uit nummers van de laatste plaat “The King Of Hell”, die echter perfect in het oeuvre van de band past en hun sound uit de jaren ’80 netjes voortzet. Een gegeven dat in Deinze mooi werd onderstreept, aangezien de nieuwe nummers knap tussen het oudere werk pasten. Klassiekers ontbraken echter niet en met “Suicidal Nightmare” en hoogtepunt “Run With The Pack” ging alvast mijn metalen vuist enthousiast de lucht in. Bij aanvang van het optreden waren mijn kompanen niet meteen vertrouwd met Helstar, nu zullen ze hun naam niet rap vergeten. (AC)

Halverwege het optreden vroeg ex-Manowar gitarist Ross The Boss doodleuk of het publiek ervan op de hoogte was dat hij ooit in een succesvolle heavy metal-band met zijn wortels in de jaren ’80 had gezeten. Tuurlijk weten we dat, Ross, anders stond je hier niet, noch zou er publiek zijn om je aan het werk te zien. Uiteraard opende de band, gevormd uit een Manowar-covergroep en The Boss himself, met een aantal nummers van de debuutplaat “New Metal Leader” om daarna te beginnen met waar alvast ik het meest voor gekomen was: Manowar-covers. De eer om te openen was aan “Death Tone”, dat in mijn stukje zaal schandalig onbekend was. Dat de heren niet de meest voor de hand liggende tracks hadden geselecteerd, kon wel op mijn sympathie rekenen. Vooral met “Thor (The Powerhead)” en “Kill With Power” werden mijn nekwervels serieus getest. Encore “Hail And Kill” kon het merendeel van het publiek dan wel weer meebrullen, godzijdank. Wij, mensen van 2009, mogen zich waarschijnlijk gelukkig prijzen, want als deze band eenmaal een aantal platen meer op zijn palmares heeft staan, zal het Manowar-aandeel toch een stuk naar de achtergrond verschuiven. En laat dat nu net zijn wat deze show zo goed maakte… (AC)

Door geluidsproblemen kon Testament pas drie kwartier later beginnen met spelen. Het publiek was dan ook onrustig en geïrriteerd bij aanvang van het optreden. Gelukkig gaf Chuck Billy en co. ons de perfecte uitlaatklep voor de opgebouwde spanningen. Wie net zoals ondergetekende Testament het laatste jaar al één of meerdere keren aan het werk zag wist aan wat ze zich konden verwachten, namelijk een optreden om je vingers bij af te likken. De setlist zat zoals gewoonlijk goed en ook deze keer ging het publiek volledig los op het agressieve geluid van Testament. Om ons toch een volledige setlist te kunnen geven speelden ze onder het motto “minder zeveren, meer spelen”. Hoewel ze in totaal dus minder tijd hadden gaven ze ons toch favorieten zoals “Over The Wall”, “Practice What You Preach” en “D.N.R.” waarbij “Into The Pit” spijtig genoeg ontbrak. We zullen dit maar wijten aan het tijdsgebrek, zeker? Afgelopen jaar heb je kansen genoeg gehad om Testament live te aanschouwen, wie ze nu nog niet gezien heeft, heeft ongelijk! (TvT)

Even vroeg ondergetekende zich af of Saxon de energie en kwaliteit van Helstars optreden zou kunnen overtreffen. Wat een enorm domme vraag bleek toen de Britten eenmaal het podium hadden beklommen. Ter promotie van hun laatste plaat “Into The Labyrinth” trapte men af met “Battalions Of Steel”, wat meteen de juiste toon zette. Telkens ik een optreden ga zien, heb ik een pak nummers in mijn hoofd die ik hoop dat de band gaat spelen, en vandaag speelde Saxon ze allemaal. Van klassiekers als “Heavy Metal Thunder” en “747 (Strangers In The Night)” over het nekbrekende “Demon Sweeney Todd” tot het heavy-as-fuck “Let Me Feel Your Power”, de set kende geen moment verveling. Toen het tijd was voor het encore, kon iedereen wel twee nummers noemen die nog moesten gespeeld worden. Met “Live To Rock” werd het publiek even op het verkeerde been gezet, maar het laatste salvo bestond dan toch als verwacht uit “Denim And Leather” en “Princess Of The Night”. Het laatste bleef maar doorgaan, waardoor er een vermoeide maar uiterst voldane zaal achterbleef. Er is blijkbaar 90% kans dat ze volgend jaar op Graspop staan en laat ze maar komen. (AC)

Het mag gezegd worden dat deze editie van het festival een stuk beter bevallen is dan het vorige. Betere organisatie in het algemeen, geen bands die afzegden en bovenal geen frieten die eruit zagen als vloeibaar vet in een bakje. Daarbij deden het strakke geluid en de topvorm waarmee alle bands het podium betraden zelfs de kleine haperingen in het tijdsschema vergeten. De toekomst van het Alcatraz Metal Festival zou nu een heel stuk zekerder in zijn schoenen moeten staan.