Eens het gezonde niveau van het aantal bands in een genre overschreden is, wordt het moeilijk om vooroordelenvrij te blijven. Het verrassingeffect is kwijt en van nieuwsgierigheid is er vaak geen sprake meer. Het positieve eraan is dat je ongeveer weet wat je te wachten staat. Zo bestempelen de jongens van Omerta hun muziek als ‘brutal metalcore’ en deels is dat ook terecht. Het is begrijpelijk, of beter gezegd, aanvaardbaar dat geen enkele band zo maar ‘death metal’ of ‘metalcore’ op hun biografie zal schrijven, maar de adjectieven die ervoor geplaatst worden zijn dan ook niet altijd de realiteit. Zo mocht de materie op “Blacken The Days of Man” een pak brutaler, agressiever en scherper uit de hoek komen. De enige uitschieter op dat vlak is Grey Flower, tevens het beste nummer op deze EP. Het kan misschien door de droge vocalen komen, of de doffe productie (hoewel, Grey Flower is duidelijk tijdens een andere periode opgenomen, en klinkt toch vetter), maar dit valt net zo hard op als zand in een woestijn. Tijdens deze halfuurlange ervaring kom je wel eens een verfrissend fonteintje tegen, maar het blijft altijd erg bescheiden. Aan de teksten is er ook nog heel veel werk. Maar goed, dit is een beginnende groep dat voor het eerst iets uitbrengt en het had veel slechter kunnen zijn. Er is duidelijk moeite, tijd en geld in gestoken. Als ze dat blijven doen en ze zorgen er volgende keer voor dat iedere luisteraar mínstens een blauw oog krijgt door hun ‘brutal metalcore’, kan hier nog misschien iets van worden. 6/10

Luister: Omerta - Grey Flower [Blacken The Days of Man]