Een avondje uit met de Dropkick Murphys. Dat moet haast wel een orgasme van pure pret worden. En dat ik niet de enige ben die dat denkt, is duidelijk als we de tram verlaten voor een, euh, plaspauze op de Groenplaats. De Ierse pubs zitten afgeladen vol en de manager van de Quick raakt even de pedalen kwijt. Betrekkelijk grappig zijn ook de nietsvermoedende pendelende mensen op de tram die vol angst naar deze gevaarlijke punkfans kijken alsof we meteen hun ingewanden er gaan uitrukken en ze vol smaak zullen verorberen. Genoeg gedold, tijd voor de optredens.

Als support act hebben de Murphys deze keer The Mahones mee, een punk-folkband die gelukkig zijn dat ze meemogen met hun voorbeelden. Jammer voor hen, maar dit was een optreden om snel te vergeten. De zang was niet echt het van het, de muzikanten waren zeker niet superieur en de accordeondame bakte er niks van. Maar ach, het bier vloeide reeds rijkelijk, Scruffy (doedelzak Dropkick Murphys) kwam even meedollen en niemand trok zich iets aan van de niet zo denderende kwaliteit.

Een halfuurtje later was het dan de beurt aan de speciale gasten van vanavond: Sick Of It All. Deze mannen weten wél hoe ze een zaal in lichterlaaie moeten zetten. Tussen haakjes, de Lotto Arena is een waarlijk geen schitterende zaal. Vanaf de eerste noot zit de sfeer erin en gaat iedereen zowat mee. De eerste crowdsurfers verschijnen, de eerste mosh –en circlepits ontstaan en we krijgen zowaar een wall of death te zien waar marginale kutbands zoals Bullet For My Valentine jaloers op zouden zijn en van zouden gaan huilen. De muziek was magistraal, de muzikanten speelden nog magistraler, en de zang was het magistraalst. Wat een strot heeft die man toch. Glorieus verlaat Sick of it All het podium, en onmiddellijk gaan de handjes een eerste keer op elkaar – een half uur te vroeg – en worden de Dropkick Murphys een eerste keer gevraagd om op het podium te komen. Als de zaallichten uiteindelijk toch doven trekt er een te snijden spanning door het publiek en wordt er minutenlang het alom gekende “Let’s Go Murphys” gescandeerd. Lichten aan: de zaal verandert op slag in een wervelende massa van woelende lichamen die allemaal luidkeels meebrullen. Zo gaat het een heel optreden door. Het publiek komt geen moment tot stilstand en de band speelt maar door. We worden getrakteerd op nummers die zelden live worden gebracht – zijnde “Do or Die” en “21 Guitar Salute” en natuurlijk een hele rits van hun bekendste nummers. Traditioneel worden de vrouwtjes weer op het podium geroepen om te brullen hoe graag ze dronken mannen kussen. Jammer genoeg durfde geen enkele meid het aan om ‘iets’ te tonen aan de talrijke fans. Bij het traditionele begin van het einde , “Skinhead on the MBTA”, bestormden de fans weer even traditioneel het podium om daarna samen met de band nog voor een laatste volledig los te gaan op “Boys on the Docks”.

Dank u, Dropkick Murphys, een band die samen speelt zoals een geoliede machine werkt, dit is een sollicitatie voor de titel ‘Optreden van het jaar’.

Foto schaamteloos gestolen van deze site hier.