Kleine vertraging, zeg je daar? Wel, we doen altijd bescheiden over iets dat eigenlijk groot of lang kan uitdraaien… Maar, vrees niet, het GMM verslag staat eindelijk online. We hoeven u, denk ik, niet te vertellen dat het proces heel moeizaam en niet zonder obstakels was, maar we hebben het gered. Aldus hier ons klein verslagje.

Buckcherry - Mainstage

Buckcherry kreeg dit jaar de eer om het festival te openen en dat deden ze met verve. De extreem getatoeëerde mannen (niet met sterretjes) uit Californië wisten duidelijk waar ze mee bezig waren en knalden de ene na de andere hardrocksong uit de boxen. De band vertoont grote gelijkenissen met Aerosmith, zowel uiterlijk (hoewel dat gelukkig voor hen nog meevalt) als muzikaal, maar ze geven er toch weer volledig hun eigen draai aan. De band grijpt ook terug naar oudere rockmuziek, van onder andere Chuck Berry (ziet u het?). Ondanks de korte speeltijd die deze heren toebedeeld kregen, wist de groep de heel traag vollopende wei te overtuigen. Charismatische frontman met een superstem, uitstekend op elkaar ingespeelde muzikanten, goeie nummers. Meer moet je niet hebben voor de start van een hopelijk even goed festival als dit optreden. (KvC)

Firewind - Marquee 1

Voor de derde keer op drie jaar tijd speelde Firewind in België. Na twee sterke optredens, één in de Metal Dome op Graspop Metal Meeting 2008 en één in Biebob te Vosselaar, waren de verwachtingen hoog gespannen. De organisatie promoveerde de Grieken naar Marquee 1, wat signaleert dat de band hier reeds een aanzienlijke fanbasis heeft weten uit te bouwen. Een vermoeden dat alleen werd versterkt door de manier waarop de tent op vrijdag zat volgepakt. Firewind bracht een setlist die, in tegenstelling tot het afgelopen jaar, uit alle albums iets plukte, in plaats van hoofdzakelijk op het meest recente “The Premonition” te focussen. Klassiekers als “Tyranny” en “Destination Forever” werden dan ook warm onthaald. Opvallend was dat de ondertussen beroemde Michael Sembello-cover “Maniac” werd opgedragen aan de overleden Michael Jackson. Een schril contrast met de brutale spot die er door de presentatoren en andere bands mee werd gedreven. Al even bekend bij het publiek bleek de intro van “Falling To Pieces” waarmee de band zijn laatste vuurwerk afstak. Firewind bewees hun promotie waard te zijn en nestelde zich even goed in het geheugen als de vele klassebands die nog zouden volgen, wat een uiterst sterke prestatie is. (AC)

Lääz Rockit – Marquee 2

Ondergetekende startte het Graspop festival met deze Bay Area thrashers. Al vanaf de aankondiging dat Lääz Rockit in hun originele line-up naar ons eigen Graspop ging komen liep bij vele oudere fans van de band het kwijl uit de mond. De Marquee zat ondanks de concurrentie van Firewind vrij goed vol. Met een strak geluid en een energieke frontman lagen alle troeven goed om er een meer dan uitstekend optreden van te maken. Helaas liet de setlist te wensen over. Natuurlijk snappen we dat je je nieuwe cd wilt promoten, maar met 6 sterke platen slechts een handvol klassiekers spelen is niet genoeg om het publiek volledig uit zijn dak te laten gaan. Doordat ze live hits als “Fire In The Hole” en “Chasing Charlie” voor het einde bewaarden was het tweede deel merkbaar sterker dan het eerste. Vanaf dat deel van de show kregen we dus ook een betere participatie bij het publiek wat een positief effect teweegbracht bij het speelplezier van Lääz. Michael Coons is na al die tijd nog steeds heel goed bij stem en ook de andere leden beheersten hun instrumenten foutloos. Al bij al kunnen we spreken van een geslaagd optreden. Het flauwe Michael Jackson grapje zullen we voor 1 keer door de vingers zien. (TvT)

Dragonforce – Mainstage

Een band waar al veer over gesproken werd en die zowel verguisd als verafgood wordt. Sommige fans haakten af wanneer ze hun “Through the Fire and Flames” verkochten aan Guitar Hero, maar tegelijkertijd zorgde dit ook voor een boost in hun cd-verkoop. Dat Dragonforce in de studio beter klinkt dan live wisten we al langer, maar vandaag viel dat zeer goed mee. De Londense eilanders speelden een quasi foutloze set (wat niet vanzelfsprekend is aan een tempo van ongeveer een miljard noten per minuut) en de tomeloze energie droop eraf. Ik denk niet dat er een plek op het podium is waar ze geen voet hebben gezet. Veel nieuwe zielen zullen ze niet aan hun fanbasis hebben kunnen toevoegen, maar de fans kregen waarvoor ze kwamen. Snoeiharde, lichtsnelle gitaarmuziek met een hoge (maar vandaag prima) stem. De sceptici kunnen zeggen wat ze willen, maar dit was een meer dan een goed optreden. (KvC)

Taake – Metaldome

Black metal groepen en zomerse festivals gaan meestal even goed hand in hand als meegenomen bier en de onmogelijke temperaturen die we tijdens het Graspop weekend hadden te verduren. Taake is dankzij zijn provocerende vertoningen (doelend op o.a. het swastika voorval in Duitsland of de bekende vertoningen van de persoonlijke ledematen) her en der bekend, toch was het aantal, dat de moeite deden om af te komen, beperkt. Bovendien moesten de Noren het doen met een standaard Graspop Metal Meeting-logo als achtergrond en een zeer matig geluid. Maar goed, de TNBM herrie die we over ons gegoten kregen (en dat mag je best letterlijk nemen, aangezien de bassist zeker niet vies was van te spuwen in het publiek) stelde niet bepaald teleur. Echter is Taake meer een band om ergens binnen te zien, waar de sfeer die er tijdens nummers als “Unmenneske” en “Hordaland Doedskvad Part III” zou moeten zijn, tevoorschijn zou kunnen komen. (AJ)

Pestilence – Marquee 2

Terwijl Jon Oliva nog eens zijn oude Savatage klassiekers bovenhaalde stond Pestilence in een gloedhete Marquee voor een duidelijke minderheid Graspopbezoekers te spelen. Pestilence kreeg de eer om één van de weinige death metal groepen te zijn op deze editie van Graspop. De setlist was een mooie variatie van nieuwe nummers (“Horror Detox”) en ouder werk (“Out Of The Body”). Zanger Patrick Mameli deed zijn best om het publiek mee te krijgen maar het leek of de echte Pestilence fans maar schaars aanwezig waren. Het geluid bij een death metal optreden is overigens een heel belangrijke factor voor de goedheid van het optreden, anders heb je snel te veel chaos tussen de verschillende instrumenten. Gelukkig heeft Graspop uit haar fouten van vorig jaar geleerd en waren er bij zo goed als geen groepen een merkbaar slechte sound te horen, alsook bij Pestilence. Ondanks de warmte en de geringe publieksappreciatie gaf deze groep een goed optreden te hoor dat ons nog eens toonde waarom Pestilence één van Nederlands grootste metalbands mag genoemd worden. De volgende keer in een iets meer levensvatbare temperatuur graag. (TvT)

Samael – Metaldome

En dan, het allermoeilijkste dilemma van het weekend: Papa Roach of Samael? Haha, laat mij niet lachen. Persoonlijk wou ik omwille van het jeugdsentiment even naar de Mainstage blijven kijken, maar al na één nummer kwam die lekkere hamburger met curry ketchup mijn strot uit. Het deed althans de poging, waardoor ik me snel verplaatste naar de Metaldome om snel een fris pintje binnen te gooien en te genieten van de elektronische (black) metal veteranen van Samael. Om eerlijk te zijn was dit door de magere geluidskwaliteit niet hun beste show, maar met hun sterke setlist bestaande uit nummers die van zowel hun debuut “Worship Him” (“Into the Pentagram”) als van hun laatste “Above” (“Under One Flag”) kwamen, met tussenstappen op “Ceremony of Opposites” (“Baphomet’s Throne”), “Passage” (“Rain” en de afsluiter “My Saviour”) en nog zo veel meer, lieten ze zeker een indruk na. (AJ)

W.A.S.P. – Marquee 1

Weinig klassieke heavy metal bands op Graspop dit jaar, maar dit was er toch eentje om naar uit te kijken. Blackie en kompanen wisten de sowieso al snikhete tent nog meer in vuur en vlam te zetten met de eerste noten van de openingsmedley “I bid you welcome to life inside the electric circus!”. De heer Lawless kon niet meer gelijk hebben. Met slechts drie kwartier aan speeltijd pauzeerde de band amper een seconde en liet de ene hit na de andere op het publiek los. Van de ronkende kettingzagen van “Chainsaw Charlie (Murders In The Rue Morgue)” tot het zwaar verslavende “Wild Child”, alles barstte van de energie. Afsluiten deed men met “I Wanna Be Somebody”, waar men een lange meezing-apotheose had ingebouwd. Enig minpunt aan deze show lag buiten de macht van de band. Hun plaats op de setlist en bijbehorende tijdsbeperking was triestig en een groep van dit kaliber verdient beter. (AC)

Exodus – Marquee 2

Thrash metal fans en/of andere dubbelziende partyanimals die hier niet aanwezig waren zaten er ver naast. Ondanks het feit dat de goed-etende Dukes op een arrogante klootzak lijkt en bovendien een verschrikkelijke short had met de Amerikaanse vlag erop, was het een dik, dik, feestje. Even dik als zijn pens en die van alle andere aanwezigen. In de pit betekende dit minder goed nieuws, aangezien niemand het nog nodig vond om zijn T-shirt aan te houden, maar naast dit kleine ongemak klonken nummers als “Piranha”, “A Lesson In Violence” en “Toxic Waltz” über vet. Het geluid zat bovendien ook zeker niet slecht en we mochten naar huis, nu ja, naar de brandende hel buiten de Marquee, met een bevredigend gevoel. Goedzo! (AJ)

Soulfly – Mainstage

Soulfly zijn al lang geen vreemden meer in Dessel. Nog maar in 2006 zetten ze een stevige show op de wei en hebben ze zelfs Corey Taylor van Slipknot voor “Jump Da Fuck Up” kunnen strikken. Dit jaar kwam de gemaskerde nu-metaller op een andere dag spelen, maar dit kon de pret niet bederven. Wat dat wel deed was het nogal levenloze en voorspelbare optreden van Max. Hoe in godsnaam komt die kerel er op om een dikke jas aan te doen als iedereen er topless bij loopt? Ik wil niet weten welke warmte hij vrijwillig doorstaan heeft voordat hij die uiteindelijke wisselde voor een T-shirt, maar qua energie ontbrak er toch heel wat. De band speelde zeker niet verkeerd, maar de vonk bevond zich even ver als bier zonder toevoeging van water en voor de standaardnummers als “Prophecy”, “Back To The Primitive” of de nieuwe “Unleash” is dat wel een zonde. Misschien dat Cavalera en co iets anders met hun muziek en optredens moeten proberen, al ben ik wel stiekem jaloers op die gelukkige crowdsurfer die mee op het podium met de band mocht “jammen” op de trommels. De jongeman in kwestie had geen tikkeltje ritmegevoel en ging bovendien naar huis met twee drumstokken en a minute of fame. En ik met pijn aan mijn teen omdat ik steeds weiger te springen tijdens concerten. Bah. (AJ)

Blind Guardian – Marquee 1

Het power metal-aandeel in de affiche was beduidend kleiner dan vorig jaar, maar een band als Blind Guardian weegt natuurlijk makkelijk op tegen drie andere leden van het genre. De Duitsers brachten een sterke set, die voornamelijk uit de periode 1990-1998 putte. De toon werd dan ook gezet met “Time Stands Still (At The Iron Hill)” en “Another Holy War”, die het publiek meer dan degelijk wisten op te warmen (alsof dat nog nodig was). Zanger Hansi Kürsch werd in de refreinen zodanig bijgevallen dat hij gerust even kon weggelopen zijn. Stil werd het echter bij het nieuwe “Sacred”, dat voor de gelijknamige videogame werd geschreven, en het mag blijken dat slechts weinig mensen er reeds mee vertrouwd waren. Dat het live een sterke indruk maakte, staat echter buiten twijfel. Hoogtepunt van de show was het verplichte “The Bard’s Song (In The Forest)” dat met slechts twee akoestische gitaren en een zanger meer sfeer wist op te wekken dan gelijk welk lied van gelijk welke band op heel het festival. Met “Mirror Mirror” liet men dan nog één keer alle remmen los en er bleef een ruim tevreden publiek achter, alhoewel de klassieker “Valhalla” bij enkelen werd gemist. (AC)

Heaven & Hell – Mainstage

Waarom de organisatie van Graspop Metal Meeting deze reïncarnatie van Black Sabbath niet als headliner op vrijdag plaatste, gaat mijn verstand te boven. De klasse en stijl van Dio, Iommi, Geezer en Appice steeg namelijk ver uit boven het jonge(re) en onstuimige geweld van Mötley Crüe. Na een korte intro trapten de Britten af met “The Mob Rules”, nog maar de eerste van een hele reeks klassiekers. Uiterst sfeervol en één van de hoogtepunten van het optreden was “Children Of The Sea”, dat heel mooi tot zijn recht kwam in de vroege zomeravond. Een mens zou er haast poëtisch van worden. Het nieuwe album “The Devil You Know” kon uiteraard niet onaangeroerd blijven en “Bible Black” en “Fear” vielen best in de smaak, zonder veel af te steken tegen het oudere materiaal. De band was duidelijk in topvorm: Dio bewoog alsof het nog 1980 was en praatte alles mooi aan elkaar. Iommi speelde enorm koel en beheerste de ene schitterende solo na de andere en bij het muzikaal talent van bassist Geezer en drummer Appice kan je mond bijna niet anders dan openvallen. De kers op de taart kwam er in de vorm van een drieluik van op “Heaven And Hell”, waarvan het titelnummer maar “on and on and on…” bleef gaan. Ronduit schitterend. (AC)

Dream Theater – Marquee 1

Dream Theater had de zware taak om de uitstekende line-up van Marquee 1 op vrijdag af te sluiten en dat deden ze met verve. Al valt progressieve metal na een zware dag dan moeilijk te verteren, de band wist desondanks heel goed te bekoren. Men begon met “In The Presence Of Enemies, Pt. 1” van het voorlaatste album “Systematic Chaos”, maar wist de boel pas echt op gang te trekken met “Beyond This Life” dat voor een eerste kippenvelmoment zorgde. Dat Dream Theater zijn kunst nog niet verleerd is, mag blijken uit de geweldige manier waarop het nieuwe “A Rite Of Passage” werd gespeeld én ontvangen. Het refrein van dit nummer bracht een weergaloze sfeer teweeg, die nu nog rillingen teweeg brengt bij ondergetekende. De vertrouwde klassiekers van het meesterlijke “Images And Words” en “Awake” bleven uiteraard niet uit en maakten de uitstekende set van dit fantastische optreden compleet. Ondanks de vermoeidheid en het late uur, betekende Dream Theater een absoluut hoogtepunt van het festival. (AC)

Mötley Crüe - Mainstage

“Kickstart my Heart”, zo begonnen deze Los Angeles Motherfuckers aan hun set. Net zoals het een echte motor kickstarter betaamt, slaagden ze er pas na enkele minuten in om hun draai op het podium goed te vinden. Wat daarop volgde was een foutloos parcours van de grootste hits gemixt met de beste nummers van hun nieuwe cd, “Saints of Los Angeles”. Aan de ruime plaats die de toeschouwers voor het podium hadden konden we opmaken dat Mötley Crüe niet de headliner was waar de meeste mensen op zaten te wachten. Jammer voor de afwezigen, want dit was een sterk optreden. Dat Vince Neil af en toe klonk alsof hij een ballon helium had leeggezogen namen de meeste voor lief, maar dat er niet veel show was (lees: geen vuurwerk of ronddraaiend drumstel), vonden velen wel heel spijtig. The Crüe had dan maar een grote ledwall mee waarop ze fijne beelden, zoals lesbische porno, vertoonden en waar vooral de mannelijke toeschouwers enthousiast op reageerden. De band sloot af met nog enkele topnummers en nam een verdiend applaus in ontvangst. Tommy Lee kwam op zijn eigen typische manier nog eens het publiek ophitsen waarna de meerderheid moe, verbrand, maar toch voldaan naar hun inmiddels (hopelijk afgekoelde) tenten terugkeerden. (KvC)

In-quest - Mainstage

Hoera! Dat, en misschien een tikkeltje zenuwachtigheid, was waarschijnlijk het enige dat in de hoofden van de In-quest-Antwerpenaren spookte. Dood is geen lachertje (al zou je misschien anders denken na de overdosis MJ grappen bijvoorbeeld) en de dood van een oma was ook de reden waarom Killswitch Engage het heeft afgezegd. Hierdoor schoof het schema en de rest is geschiedenis. Het alarm ging vroeg af (voor diegene die niet vanzelf door de hitte wakker werden) en al tijdens de middag kregen we een portie ingewikkelde death metal. Het was net een portie havermout of rijst met complexe koolhydraten die zich echter sneller verteerden dan de drankjes van de nieuwe sponsor en het zoveelste ik-wil-Red-Bull-van-de-troon-stampen-bedrijf Monster Energy. Het was misschien nog niet zo laat, toch kon de band rekenen op trouwe fans en andere nieuwsgierigen die een warme welkom hebben waargemaakt. Een leuke verassing en hopelijk zal dit het nodige duwtje zijn geweest om eindelijk het nieuwe album uit te brengen. Live klonk het nieuwe materiaal alvast veelbelovend. (AJ)

Keep Of Kalessin – Marquee 1

Veralgemeningen zijn nooit goed en ook wij, verslaggevers, moeten er soms aan geloven. Keep Of Kalessin is inderdaad een black metal band en we hebben het nog steeds over Graspop, maar deze jongens is het gelukt om ons het tegendeel te bewijzen. Het werkte, jawel. Hun progressieve, atmosferische manier van spelen heeft ons gecharmeerd. De band zelf was in vorm en had er enorm veel zin in. Ze waren dan ook super blij om de goede feedback, al leek de drummer soms zich precies te vervelen. Wie Keep Of Kalessin’s muziek kent, weet dat er heel wat moeilijke stukken en veel blastbeats er in zitten, maar die stokkenmeester zat daar precies een dutje te doen. Het is leuk om te zien dat hij zo goed is, maar wat meer enthousiasme zou echt niet misplaatst zijn geweest. Maar dat terzijde viel het opreden zeker en vast geslaagd te noemen. (AJ)

Negură Bunget - Metaldome

Tja, wat ga je nu doen als je fan bent van een band als Negură Bunget? In principe zou niemand er nog moeten omkijken, tenzij er iets aan het verhaal niet zou kloppen. Eerst met jouw bandleden en, ondertussen ook maten, af te spreken om er mee te stoppen en dan toch verder te gaan onder dezelfde naam met nieuwe mensen. Dit getuigt niet enkel van lafheid, maar staat ook zwaar in strijd met waar ze voor staan. Enfin, de band zie je niet elke dag en de vraag of ze hun progressieve black metal met folk instrumenten wel live op poten konden zetten bleef hangen. Om die redenen zakten er een paar honderdtal mensen naar de Metaldome. Gelukkig werd er voorzien van eigen achtergrondbeelden, al leverde dat slechts weinig aan de atmosfeer. Die was er simpelweg niet. Al de instrumenten waren wel interessant om te zien, maar dingen als met een stokje op een hangende houten plank staan… Ik weet zeker leukere dingen om te bekijken. Ook het gedachte over die rotzak bleef ronddwalen. Uiteindelijk ben je ergens blij om ze “eens gezien te hebben”, maar moest je weten hoe het op voorhand zou zijn, zou je misschien liever uitrusten aan de toog. (AJ)

Kataklysm – Marquee 1

Death metal werd dit jaar maar zwakjes vertegenwoordigd. Naast een handvol groepen werd het genre serieus overgezien. Maar Kataklysm was daar zeker van op de hoogte en zette een super optreden neer. De Canadese jongens zijn in het echte leven vriendelijke individu’s en goede gesprekpartners en dit, in tegenstelling tot Negură Bunget (om actueel te blijven), doet je toch meer genieten van een show. Het publiek reageerde overenthousiast en de band kon rekenen op constante mosh- en circlepits. Op het menu stond een selectie van hun meest memorabele nummers, inclusief de nieuwe “Taking the World by Storm”, de oudere “As I Slither”, “To Reign Again” en “Crippled And Broken”. Herkenbaar scenario, maar oh zo effectief. Eén van de beste optredens van Graspop, zonder twijfel. (AJ)

Mastodon – Mainstage

Aah, Mastodon. Het moet nog steeds onwennig zijn voor de oudste fans om hen nu zo groot te zien. Een aantal jaar geleden speelden ze nog ‘slechts’ in een Marquee, nu staan ze op een heel deftige plaats op de Mainstage. En het mag gezegd worden: ze verdienen niets minder. De alternatieve rockfanaten vinden het blijkbaar spannender om op een gevarieerder en absurder line-up te staan, maar laat het duidelijk zijn dat zelfs op een metalfestival ze niet het meest ordinaire groepje zijn. In de Marquee hadden ze geen goed geluid toen, maar dit werd nu echt wel vergeten en goedgemaakt. Geniaal hoe ze zelfs nummers als “The Czar” zo betoverend kunnen brengen. Van interactie met publiek is spijtig genoeg nog altijd geen sprake. De band doet gewoon zijn job en verlaat het podium. Natuurlijk kunnen ze net iets langer spelen op deze manier, maar microfoons dienen niet enkel voor te zingen, heren. Laat dat echter niemand tegenhouden om ze ergens live te zien, want muzikaal staan ze sterker dan duizend mastodonten! (AJ)

Legion Of The Damned – Marquee 1

Legion Of The Damned zijn op Graspop niet aan hun proefstuk toe. In 2007 speelden ze al eens een heel strakke set voor een volle Marquee, dit jaar deden ze dit nog eens vlotjes over. Legion Of The Damned had veel concurrerende thrash groepen op de affiche dit jaar en er is niets zo goed als wat gezonde competitie om een band te motiveren. Mensen die LOTD al eens live gezien hadden of er een paar nummers van gehoord hebben wisten aan wat ze zich mochten verwachten: een hondsbrutale mix van teutonic thrash en Slayer invloeden. Verwacht geen technische hoogstandjes of zelfs solos maar gewoon old school van je sokken geblazen te worden zonder veel geleuter. De setlist was mooi verdeeld tussen nummers van de nieuwe cd en oudere live favorieten. Wie niet in de moshpit stond zal het niet kunnen nalaten hebben om te headbangen, of voor de minder actieve metalfan met de voeten mee te tappen. Na Pestilence was dit al de tweede Nederlandse groep die mij na het optreden met een pijnlijke nek, wat blauwe plekken, een ruwe stem en een tevreden gevoel liet snakken naar een verfrissende pint. De blauwprint van een optreden dat weliswaar enkel voor fans van het hardere en snellere werk is maar waar er helemaal niets mis aan te ontdekken viel. (TvT)

Hatebreed - Mainstage

Het goede en het slechte aan Hatebreed is dat wat ze ook gaan doen, je sowieso weet wat te verwachten. De simpelheid van hun muziek en teksten druipt er telkens af maar ondanks de weinige progressiviteit behouden ze hun fanbase en winnen ze mogelijk nog steeds nieuwe fans. Optredens als dit bevestigen dat nogmaals. Zondag begon niet als de meest zonnige dag, maar net rond vier uur kwam de zon tevoorschijn met alle gevolgen van dien. Het verbaasde me nog zelfs dat er pits ontstonden, de combinatie van bier en hitte is namelijk eentje om duizelig te worden. De duizenden mensen reageerden goed op de nekbrekende hardcore van deze energieke bende en het gebruik van sproeiers werd ook hard geapprecieerd. Jasta liet bovendien zijn beste kant als frontman zien en kreeg het publiek ongelooflijk goed mee met zowel de T-shirtzwaaien idee als respect betogen voor de dames en mannen hen op de schouders te laten zetten. De setlist was ook allesbehalve mis en bevatte zowel de nieuwere, ondertussen wel al 3 jaar oude, “Destroy Everything” en “As Diehard as They Come” als de gewoonlijke “I Will Be Heard”, “Beholder Of Justice”, “This Is Now” of het stokoude “Last Breath”. Of je nu fan bent van Hatebreed of hardcore in het algemeen: dit was één van de meest indrukwekkende optredens van deze editie. (AJ)

Goi… Oops,

Death Angel – Marquee 1

Omdat Gojira problemen hadden aan de luchthaven besloten de sympathieke mannen van Death Angel om te wisselen van tijdslot en dus ook een kortere set te spelen. Jammer genoeg was menig fan niet op de hoogte en stonden er Gojira fans vanvoor bij DA en vica versa. De setlist was nagenoeg perfect en zal iedere fan van de groep tevreden gesteld hebben. De beste nummers van elke plaat kwamen terug zoals “3rd Floor”, “Thrown to the Wolves”, “Sonic Beatdow”n en uiteraard “Kill As One”. Wie dacht dat deze thrashers anno 2009 zonder Gus, Dennis Pepa en drumbeest Andy Galeon niet meer een goed optreden zouden kunnen spelen waren op die zaterdag voorgoed van dit vooroordeel verlost. Death Angel heeft altijd bij de subtop van de Amerikaanse thrash gehoord maar wat ze live te hoor stelden geeft ze het recht tot de absolute top. Niet alleen is frontman Mark Osegueda uitermate vriendelijk, hij was ook oprecht aangedaan door de uitzinnige reactie van het verzamelde Graspoppubliek. Iedere noot werd meegezongen, er werd flink gepit en uiteraard gecrowdsurft. Dat ze professioneel zijn bleek wel toen bij enkele problemen met een gitaar ze snel ons een stukje van het acoustische “Veil Of Deception” lieten horen. Zowel het publiek als de artiesten hebben merkbaar genoten van dit optreden. Death Angel gaf ons een van de hoogtepunten van deze Graspop editie en verdiende dus ook alle toegeschreeuwde lof. Wie hiervoor nog geen fan was, was dit hierna wel. (TvT)

Duff McKagan’s Loaded – Marquee 2

Veel van de aanwezige mensen, en dat waren er in het begin niet zoveel, kwamen duidelijk niet voor de band. De reden waarom ik dat vermoed is het grote aantal Guns N’ Roses t-shirts en vlaggen in de tent. De geruchten dat Loaded wel eens wat covertjes van Duff’s ex-band zou durven spelen lokten daarom naar het midden van de set meer en meer volk naar binnen. McKagan en de band gingen van start met een paar songs van hun nieuwe album, “Sick”. Al deze dingen klonken wel aardig, maar iedereen wist dat dit alleen maar opvulling was. De sfeer zat er pas echt goed in wanneer Duff aankondigde een nummer te spelen van de beste band ooit, Iggy and the Stooges. Na “I wanna be your dog” was het dan de beurt aan de eerste nummers van Guns N’ Roses. Op de tonen van “So Fine” en “Attitude” ging die tent waarlijk volledig uit de bol. De band joeg er daarna nog enkele bekende rocksongs van de Rolling Stones tot Judas Priest door. Toen er een medley van de allergrootste Guns N’ Roses volgde raakten sommige mensen echt in trance en toen Duff tenslotte zijn basgitaar erbij nam om af te sluiten met “It’s So Easy” kon de band rekenen op hevig geklap. De “Me First And The Gimme Gimmes” voor hardrock zijn geboren. (KvC)

Journey – Mainstage

Journey was een razend populaire groep met niet minder dan zeven opeenvolgende multi- platinum albums in hun repertoire. Dat een groepje als Slipknot headliner was in plaats van hen verbaasde mij in het begin dan ook geweldig. Tot ik zag hoe weinig jongere muziekliefhebbers hun klassiekers kennen. Het was dan ook gemakkelijk om naar voor te geraken om de nieuwe Journey zanger (de Filippijnse Arnel Pineda ) eens live te kunnen aanschouwen. Hoewel hij velen op de platen niet helemaal kon bekoren bracht hij het er live vlekkeloos vanaf. De zon was al over zijn hoogtepunt heen zodat niets de groep en de fans kon afleiden van de nummers mee te zingen. Op de echt grote klassiekers moesten we even wachten tot het tweede deel van de show maar songs van de nieuwe cd en ook de minder bekende hits waren zeker niet slecht te noemen. Bij bekende liedjes zoals “Wheel in The Sky”, “Faithfully” en “Don’t Stop Believin” gingen de handjes gehoorzamend op elkaar en werd er menig valse noot meegezongen. Het was dan ook jammer dat de andere favoriet “Open Arms” werd weggelaten van de setlist. Rockgigant Journey heeft hopelijk heel wat jongere fans bijgekregen. (TvT)

Wolves In The Throne Room – Metaldome

De band en het laatste album “Black Cascade” werden door de pers vooral positief ontvangen, maar een groep is maar een goede groep wanneer die live presteren kan. Wolves In The Throne wou van de sfeerloze Metaldome iets gezelliger maken, maar met enkel een stel kaarsen lukte dat niet meteen. De muziek bewees slechte live materie te zijn, tenzij voor de échte liefhebbers van de groep, maar zo win je geen nieuwe mensen bij natuurlijk. Het geluid was heel onscherp en daardoor duurden de nummers precies langer dan ze al zijn. Verveling bevond zich dan ook ter plaatse. Ach, op albums zijn ze steeds goed en misschien was dit wel een eenmalige teleurstelling. (AJ)

Gojira – Marquee 1

Met een vertraging van een tiental minuten kwamen de Frans death metal meesters dan uiteindelijk op het podium. Ze werden ongelooflijk goed verwelkomd en dat enthousiasme bleef aanwezig tot het einde. Ondanks de chaotische dag van de band speelden ze een uitstekende, maar helaas een heel korte set. Die bevatte maar een zevental nummers (drumsolo niet meegeteld) en dat voor een band als Gojira is natuurlijk veel te weinig. Zoals men het al menig keer heeft opgemerkt, speelt de groep niet meer zo strak als gewoonlijk. Ze zijn ook duidelijk groot geworden en dat zie je. Zanger Joe was vroeger een verlegen jongen die maar weinig te zeggen had en is nu een heel trotse frontman figuur geworden. Natuurlijk valt dit te begrijpen, aangezien ze van hun band leven en eindeloos blijven touren, maar het is en blijft pijnlijk om jouw favoriete ‘kleine’ bandje ineens groot te zien worden. Daarenboven deden afsluiters als “Flying Whales” en “Vacuity” echt naar meer smaken, maar spijtig genoeg liet het strakke schema van Graspop dat niet toe. Helaas pindakaas. (AJ)

Korn – Mainstage

Soms vraag je jezelf nog af waarom je interesse blijft tonen in groepen die je als beginnende puber goed vond. Soms wordt het antwoord gegeven meteen tijdens het stellen van zo’n vraag en bij het optreden van Korn was dit niet anders. Natuurlijk klinkt zoiets onbegrijpelijk voor mensen die nooit iets aan nu-metal hebben gevonden, maar Korn was toch wel een van de sterke leiders in het genre. Let trouwens op het gebruik van het verleden tijd… Maar, na optredens als dit kan je niet anders dan trots zijn op het feit dat je er ooit fan van bent geweest. De band speelde sommige nummers wel opvallend traag, maar dat kon de pret niet drukken aan de gouden setlist met alle benodigde lekkernijen zoals “Falling Away From Me”, “Right Now”, “Chi” en uiteraard “Freak On A Leash”. De covers (“Another Brick In The Wall” en stukjes van “One” en “We Will Rock You”) zorgden voor extra animatie, al kunnen we niet zeggen dat ze meer deden dan dat. Opmerkelijk waren de officiële T-shirts met “Old Skool Korn Fan” op de achterkant. Beseffen ze nu ook zelf hoe hard ze bergaf zijn gegaan na “Take A Look In The Mirror”? Hoe dan ook, een prima show. (AJ)

Volbeat- Marquee 2

Het lijkt mij dat Korn na een uurtje al veel bezoekers vaarwel moest uitzwaaien, want Marquee 2 puilde tien minuten voor de start al uit voor deze Denen. Toen de intro door de boxen galmde hing er een gespannen sfeer, en toen de eerste noten van “Guitar Gangsters and Cadillac Blood” in de tent knalden ging het dak eraf. De best-off setlist die ze er op een uurtje doorjoegen verbaasde vriend en vijand en de mensen die voor Graspop zeiden dat Volbeat die headlinepositie niet verdienden gingen nederig hun mond met zeep wassen. Op sommige momenten hield zanger Poulsen gewoon zijn mond omdat het publiek hem toch overstemde. Deze zelfde zanger verloor dag op dag een jaar geleden zijn vader (waardoor ze vorig jaar annuleerden), en vroeg om met een applaus zijn verwekker te eren. Wat volgde was een oorverdovend lawaai, waardoor de volledige band duidelijk gepakt was. Dus ze deden er gezellig nog een schepje boven op. Nu is het zo dat zowat elke band het publiek mededeelt dat zij het beste publiek ooit zijn. Wel, voor een zeldzame keer geloofde ik Volbeat. Want het publiek stond als één man achter de groep. Dit optreden was ongetwijfeld een van de betere, zo niet het beste, van Graspop. Het is dan ook wel duidelijk dat Volbeat in de volgende jaren eens een hoge positie op de Mainstage verdient. De band sloot af met een zinderend “Still Counting”, en de handjes gingen nog eens massaal op elkaar. (KvC)

Slipknot – Mainstage

Tja, of je het nu graag hebt of niet, Slipknot zijn groot en dat is nog maar een gigantisch understatement. Ze zijn zeker niet meer de formatie die ze ooit waren, maar fans hebben ze in overvloed. Echter is het soms toch wel onbegrijpelijk waarom een band die duidelijk achteruit aan het gaan is, steeds meer succes lijkt te hebben. Zo maar op Mainstage afsluiten kan niet iedereen, maar de clowns uit dit puberale groepje kregen zo maar de eer. De agressie zijn ze al lang kwijt en de maskers zijn slechts een noodzakelijkheid voor hun imago. Vroeger voelde je de adrenaline vanuit jouw luie zetel als je naar hun live clips zat te kijken, nu tel je hoeveel keer je al hebt zitten geeuwen en waarom je eigenlijk hier zit en niet elders. De setlist mocht dan wel een mooi compromis zijn tussen oud en nieuw, toch viel het optreden teleurstellend te noemen. De enige reden waarom ze de Mainstage mogen afsluiten is omdat anders de Marquee overvol zou geraken, maar zoals eerder gezegd, zegt dit bitter weinig over de band. Trouwens, ook een grappig contrast tussen het feit dat Corey maar niet kon stoppen het publiek aan te prijzen als de beste ooit en meerdere keren de middelvinger wist te zwaaien naar de mensen toe. De band bestaat nu uit volwassen mensen, maar gedraagt zich als de metalversie van K3. Ahum, K2. (AJ)

UFO – Mainstage

Het is gewoonweg schandalig op wat voor uur UFO moest spelen. Eén van de grote invloeden op Iron Maiden, Tesla, Metallica en natuurlijk Scorpions kreeg de plaats die anders Lauren Harris moet vervullen, namelijk voor achtergrondmuziek zorgen terwijl Graspop wakker word. Het was dan ook niet te verbazen dat er weinig volk stond te luisteren. De heren lieten het niet aan hun hart komen maar gaven toch nog een oerdegelijke prestatie. “Too Hot To Handle”, “Lights Out” en “Rock Bottom” passeerden allemaal de revue. Veel reactie kwam er evenwel niet op, maar we zullen het maar bij het vroege uur houden zeker? Schaamt u zich, Graspop organisatie! (TvT)

The Reckoning – Metaldome

Natuurlijk moet het een hele eer zijn voor de band om op Graspop te spelen, maar The Reckoning lokte niet enkel weinig volk maar had tevens te maken met een verschrikkelijk geluid. De heren die ernaast aan het soundchecken waren in de Marquee deden de sfeer ook niet bepaald opfleuren. Maar dat hoefde niet, The Reckoning is een band die met hun muziek een hele middelvinger vormt tegenover alles en iedereen. Bijgevolg waren de storende factoren slechts een muggenbeet en speelde de heren voor de rest niet slecht -wat wil zeggen dat ze in een vollere plaats met goed geluid veel beter zouden scoren. (AJ)

Warbringer – Marquee 1

Nog half in slaap besloot ik om wakker te worden door de nieuwe Amerikaanse thrash groep Warbringer. Dat ze iedereen wakker kregen was te zien aan het reeds uitbundige onthaal op de groep. Ze schoten heel sterk uit de startblokken met hun bekenste lied “Total War”. Om te zorgen dat er niemand in slaap viel deden ze haastig voort onder het motto: minder geleuter, meer gespeel. De setlist bevatte hoofdzakelijk materiaal van hun nieuwe plaat zoals “Jackal”, “Living in A Whirlwind” en het Exodus achtige nummer “Prey For Death” aangevuld met ouder werk zoals “Systematic Genocide” en “Combat Shock”. De Graspop organisatie had een fout gemaakt waardoor de groep tijdens hun optreden te horen kreeg dat ze plots maar tijd meer hadden voor 2 nummers. Toen ze na het eerste van deze dan nog eens te horen kregen dat ze moesten stoppen liet zanger John Kevill het daar niet bij en mede dankzij het geroep van de fans en zijn tussenkomst mochten ze toch nog hun afsluiter brengen. Jammer voor de echte fans, maar door die heisa hebben ze natuurlijk een meer memorabele show kunnen neerzetten. Een heel goed optreden om de slaap van je af te schudden. (TvT)

Scar Symmetry – Marquee 1

Wie ons verslagje gelezen heeft van Scar Symmetry te Biebob (iedereen natuurlijk) zal zich wel herinneren dat ze de ondergetekende in positieve zin verrast hebben. De twee zangers vulden elkaar mooi aan en de sfeer zat ook snor. Dat het ook op Graspop een goed optreden ging zijn was ik van overtuigd. De melodische death metal sprak vele mensen blijkbaar aan want de tent zat al goed gevuld voor de aanvang van het optreden. De setlist is jammer genoeg zo goed als onveranderd gebleven. We horen al graag eens een verrassing en het geluid was ook al niet denderend. Over de kwaliteiten van de groep mogen we al lang geen kwaad woord meer zeggen maar er ontbrak iets van sfeer en speelplezier bij zowel de leden als bij de fans. Dit zorgde ervoor dat het optreden weliswaar niet slecht was maar toch een teleurstelling in vergelijking met hun vorig bezoekje aan dit Belgenland. (TvT)

God Forbid – Marquee 2

In interviews valt er te lezen dat de band ermee wilt stoppen als ze geen succes boeken met hun nieuwe “Earthsblood”. Het komt allemaal heel gefrustreerd en arrogant over, maar live was er bitter weinig van te merken. De Amerikanen zetten de tent in vonk en vuur met zowel hun nieuwe als oude werken en gezien het uur was dit zeker opmerkbaar. De Marquee liep niet bepaald vol, maar ambiance was aanwezig en de energetische act van God Forbid viel duidelijk in de smaak. Of ze meteen hoger op de bill mogen staan is maar een vraag, maar meer aandacht zou hen wel staan, al zal het in deze tijd der hype’s geen makkelijke opgave zijn. (AJ)

Suicidal Tendencies – Marquee 2

Ieder jaar dwingt de Graspoporganisatie iedereen ertoe om moeilijke keuzes te maken en dit was er één van. Alhoewel we zeker niks tegen Candlemass hebben, is Suicidal Tendencies live altijd een beleving op zich. Te zien aan het aantal mensen met blauwe bandana’s waren er veel die deze mening deelden. De band opende met “You Can’t Bring Me Down” en kreeg onmiddellijk het publiek mee door de fenomenale energieke show die ze brachten. Zanger Mike Muir geeft altijd een halve lezing tussen de nummers door, jammer genoeg waren deze dankzij het geluid in het begin niet verstaanbaar. Deze zijn altijd amusant om te horen en verenigen het hele publiek met de groep. Tijdens “War Inside My Head” wist ik het wel zeker; we are in for a ride! Ze gaven geen gas meer terug en bleven het opgefokte publiek verder opstoken. De setlist van de groep bestond voor de rest uit klassiekers zoals “Possessed to Skate”, “Send Me Your Money” en “Pledge your Alliance”. Eervolle vermelding voor de geweldige drumsolo van nieuwe drummer Eric Moore waar menig artiest een puntje aan kan zuigen. Het was snel, technisch heel sterk, had een natuurlijk ritme en was niet te lang. Dat er vele ST fans in het publiek zaten uitte zich in de vele kelen die de bekendere en de onbekendere deuntjes meezongen. Toen Cyco Miko tijdens “Pledge Your Alliance” het publiek uitnodigde om op het podium te komen, was er een stormloop naar voor waar de security zich even geen raad mee wist. Dat zo iets bevorderlijk is voor de sfeer zal ik je niet moeten vertellen. Zeker één van de hoogtepunten van Graspop! (TvT)

Chickenfoot – Mainstage

Chikenfoot is een groep die de benaming supergroep met verve draagt, Michael Anthony (bass), Sammy Hagar (zang), Joe Satriani(gitaar), Chad Smith (drums) zijn apart elk getalenteerde artiesten, als je ze samen zet krijg je een muzikale mix die ondergetekende wel kan appreciëren. Ze hebben natuurlijk maar 1 cd uit en de setlist was dan ook bijna volledig die plaat aangevuld met een covertje, namelijk “Bad Motor Scooter” van Montrose. Het publiek kregen ze aan hun kant, wat een prestatie is als je weet dat de meerderheid hun debuut nog niet gehoord zal hebben en dat ze maar liefst twintig minuten te lang speelden zal voor menig muziekliefhebber dan ook geen probleem zijn geweest. Een goedgeoliede machine wil je niet stilleggen tenzij het niet anders kan. Dit is perfecte muziek om even uit te rusten van harder geweld in het zonnetje met iets fris in de hand. (TvT)

Sacred Reich – Marquee 1

Sacred Reich werd 24 jaar geleden opgericht door enkele jonge gasten met veel talent die boos waren op de samenleving en daaruit ook hun teksten putten. Nu zijn het oude gasten geworden die hoewel niet zo boos meer, wel nog barsten van talent. Sacred Reich komt van de woestijn in Arizona, en als je weet dat zelfs zij het bijna niet uithielden van de warmte kan je wel verstaan dat ook ondergetekende zijn tshirt achteraf kon uitwringen. Hoewel het zweet van de tentzeilen liep bleek dit geen belemmering te zijn om er 100 percent voor te gaan. Zowel band als fans maakten er een groot, wild samenzijn van. De setlist bestond hoofdzakelijk uit nummers van de eerste twee cds aangelengd met hun klassieke EP. Dit waren blijkbaar ook de nummers die de fans wouden horen want vanaf opener “The American Way” werd er aan 1 stuk door meegezongen. Zelfs rustig nummer “Who’s to Blame” (een aanklachtnummer over de nog steeds slechte naam van metal in de jaren ‘90) werd door de uitzinnige menigte mee geschreeuwd. Verder verwenden ze ons met “Crimes against humanity”, “Independent”, “War Pigs” (De Black Sabbath cover) en “Surf Nicaragua”. Voor hen een goede afsluiter van de tour, voor ons een hoogtepuntje van het weekend. Snel nog vermelden dat Sacred Reich de titel van meeste crowdsurfers in een Marquee krijgt. (TvT)

Epica – Marquee 1

Zoals de organisatie zelf al aangaf, heeft Epica zich doorheen de jaren een steeds hogere plek op de affiche weten te veroveren. Dat deze evolutie gepaard gaat met een uitbreiding van de fanbasis, mag de wederom volgepropte tent bewijzen. De Nederlanders gaven er dan ook een stevige lap op en trakteerden het publiek op een gezonde mix van oud en nieuw materiaal. Opener “The Obsessive Devotion” heeft een zodanig aanstekelijk thema, dat het nog heel de avond bleef hangen, iets wat wel met meer nummers van Epica het geval is. De band had er duidelijk zin in en frontvrouw Simone Simons wist het publiek netjes op te zwepen. Uiteraard helpt het ook dat je muziek tegelijk bombastisch, episch en gevoelig is, met de nodige punch hier en daar. Fans en leken altegaar gingen helemaal los op de beukende riffs van “Consign To Oblivion” en zongen luidkeels mee met het anthemische “Cry For The Moon”. Een knaller van een optreden met andere woorden, maar laten we hopen dat de organisatie ze nooit promoveert naar de Mainstage, want iets zegt mij dat hun muziek daar iets minder tot haar recht zou komen. (AC)

Anthrax – Marquee 2

De hamvraag bij Anthrax was of nieuwe zanger Dan Nelson de talenten van Belladonna of John Bush ging kunnen evenaren. Gelukkig was vanaf de eerste noten van Indians duidelijk dat Anthrax niet alleen een waardige vervanger heeft gevonden maar dat ons een goed optreden te wachten stond. De band had reden om er een groot feest van te maken: na bijna zeven jaar komen ze met een nieuwe plaat op de markt, namelijk “Worship Music”. De setlist bestond uit klassiekers aangevuld met een gloednieuw nummer dat ons moet klaarstomen voor deze nieuwe schijf. Nummers als “Caught In A Mosh”, “Among The Living”, “Antisocial”, “Got The Time”, “Madhouse” en “I Am The Law” gingen erin als zoete koek en menig metalfanaat deed zich dan ook tegoed aan moshen, headbangen en crowdsurfen. Scott Ian zette zijn beste beentjes voor en genoot merkbaar nog steeds van live te spelen. Als enige originele member heeft hij nog steeds zijn spelplezier niet verloren. Wat mij betreft een meer dan uitstekend optreden van een groep die volgende keer hoger op de bill zou moeten. (TvT)

Nightwish - Mainstage

Dat het Finse Nightwish sinds het vertrek van boegbeeld Tarja Turunen en de verwelkoming van vervangster Anette Olzon Blyckert met heel wat slechte pers heeft moeten afrekenen, is wel bekend. De radicale ommezwaai in zangstijl deed veel fans van het oudere werk afhaken, hoewel er muzikaal eigenlijk weinig veranderd was. Nochtans wist Nightwish in hun nieuwe bezetting eerder al indruk te maken in eigen land, dus waren de verwachtingen hoog gespannen. Helaas bleef het daar ook bij. Het begon allemaal goed met het epische “7 Days To The Wolves” van het laatste album “Dark Passion Play”, meteen gevolgd door meezinger “Dead To The World”. Daarna begon men aan het eerste van maar liefst zes nummers van op de plaat “Once”. Van diversiteit was er dus al weinig sprake, waardoor de setlist een zootje werd van singles en ondergeschikte tracks. Maar dat was niet het enige probleem met de show. Zangeres Anette praatte de nummers op een overdreven kinderachtige en irritante manier aan elkaar, en dat nog eens in gebrekkig Engels. Het respect dat een band als Nightwish ooit afdwong, werd daarmee vernietigd en er werd rondom uw nederige verslaggever meer dan eens gejouwd en gespot. (AC)

Marilyn Manson – Mainstage

Een veel besproken persoon buiten Graspop, en een veel besproken persoon òp Graspop. Velen vroegen zich af of Manson en co A) wel op Graspop mochten staan en B) mochten headlinen. Hij stond er nu toch, dus uw reporter ter plaatste besloot hem een eerlijke kans te geven. En de inmiddels 40-jarige man heeft er ondanks alles iets moois van gemaakt. Traditioneel werd het podium bedekt met een zwarte doek, en we zagen Marilyn al eens piepen enkele minuten voor de start. Toen het doek wegging stond de band klaar op een sober, doch machtig podium bekleed met rood fluweel. Marilyn was niet bijster goed bij stem, maar dit werd opgevangen door de band, die meer dan uitstekend speelde. Ze speelden een ietwat vreemde setlist, maar niemand maalde daarom. De show was er een zoals we van Marilyn Manson gewend zijn. Graspop was de filmset, en Manson de acteur in een film die één grote aanklacht tegen de maatschappij was. De heer Manson heeft nog een paar originele muzikanten bij, en vooral de keyboardist speelde subtiel een zeer grote rol in het optreden, en dat ging verassend goed. De meeste MM-haters bleven bij hun standpunt, maar eigenlijk kan en mag niemand zeggen dat dit een slecht optreden was. Maar misschien was Graspop er gewoon niet de juiste plek voor. (KvC)

Ondanks het feit dat festivals als Hellfest een veel indrukwekkendere line-up hadden, valt deze editie nog steeds geslaagd te noemen. Het weer was voor sommigen misschien een beetje té en we kunnen niet ontkennen dat beelden van schaamteloze vrouwen met weinig kleren aan die op mannen leken aangenaam waren om te zien en aangezien wij van ExtreemMetaal.nl ongelooflijke adonissen zijn met ieders een lichaam waar menige bodybuilders van zouden dromen, kunnen we ook niets goed kwijt over de mannelijke helft. Neen, we lachen maar wat. Het gaat om de sfeer en de muziek en op die vlakken scoort Graspop nog steeds een voldoende. Als ze volgend jaar de prijzen niet gaan verhogen en wat interessant op de bill kunnen smokkelen zijn we weer van de partij.

Met dank aan Cutting Edge en Rudy De Doncker voor de prachtige foto’s.