Het was zo voorbij die 20 jaar. Het laatste optreden zal ook wel in ons geheugen gegrift worden. We go with a bang. - Johan [Vocalen]

Hey Johan, allereerst wil ik zeggen dat het enorm spijtig is dat jullie ermee stoppen. Nu niet om Dr. Phil uit te hangen, maar hoe voel je je hierover?
Best opgelucht eigenlijk, het is een enorme last die van mijn schouders is gevallen. Jaren heb ik me ingezet om deze band ergens te krijgen. Jaren heb ik tegenslagen verwerkt, nieuwe mensen gezocht om verder te gaan, alles geregeld, promo’s gemaakt enzovoort. Nu valt dit allemaal weg en kan ik terug rustig ademen, zonder me enige zorgen te hoeven maken. Begrijp me niet verkeerd, ik had hier ook enorm veel plezier in, en heb er geweldige herineringen en een hele bende toffe en goede vrienden aan over gehouden, maar aan alles komt een eind en voor ieder van ons is er een limiet. Die limiet heb ik nu na 20 jaar bereikt.
Toch een prestatie, me dunkt, en een enorm goede leerschool voor de toekomstige projecten/bands die mijn pad gaan kruisen. En ook wel triest, omdat dit 20 jaar lang mijn kindje was.

Als ik het goed begrijp, hebben jullie deze beslissing niet zomaar genomen. Hoe lang sleepte dit ongeveer aan? Want in februari, toen Kevin de band verliet, postten jullie nog het volgende op jullie MySpace: “Let it be clear that this does not mean at all that Suhrim quits, we go on as always.”
Dit was al even aan de gang. Zonder dat ik het doorhad gaf ik ergens ook al aan in mijn manier van handelen en doen aan dat het me teveel aan het worden was en dat het me de keel begon uit te hangen: altijd opnieuw mensen opleiden, opnieuw de nummers die je al 2000000000000 keer gespeeld hebt herhalen… En weer een stilstand eer je verder kan met nieuw materiaal. Dit alles heeft een enorme inpakt op je gemoed en zo geraak je de passie en het vuur kwijt dat je jaren vurig ten uitvoer bracht en live overzette op het publiek. We waren daadwerkelijk op zoek naar nieuwe mensen om verder te gaan maar ik had ook al zo een beetje het gevoel dat de ziel van de band echt wel aan het verdwijnen was. We hebben (ik en Beuk) dan nog eens naar de in de repetitieruimte opgenomen nieuwe songs geluisterd en we hadden beide iets van: “meh dit is het niet echt”, dus we besloten dan maar om ermee op te houden en dat het tijd was voor nieuwe horizons om te verkennen.

Aan wat zijn de vele bezettingsveranderingen te wijten denk je? Want het is door die wisselvalligheid dat jullie deze beslissing genomen hebben, neem ik aan.
Inderdaad, Joost mag het weten wat daar de oorzaak van is. Wat ik persoonlijk denk is dat de meeste mensen dachten dat we hier enorm veel mee gingen bereiken. En dan zitten ze in de band en ondervinden ze hoe zelfs na zo’n lange periode bezig te zijn we nog steeds enorm hard moet knokken om ergens te geraken. Dan ook nog het feit dat als men een band vervoegt die al ettelijke jaren bezig is en al een deftig aantal songs op zijn naam heeft staan, je die eerst allemaal moet kennen en pas daarna aan nieuw materiaal kan beginnen werken. En dan heb je nog de meningsverschillen over hoe de muziekale weg van de band verder moet. Men zit met verscheidene mensen samen en niet iedereen deelt dezelfde mening over de gekozen weg en zoekt andere wegen op. Er is nooit een ruzie als reden van vertrek geweest. Je kan je hierover vragen blijven stellen, maar het echte antwoord is geweten bij degene die vertrokken natuurlijk.

Hoe kijk je voornamelijk terug op je carrière met de band? Heb je spijt van iets dat je wel of niet gedaan hebt?
Ik kijk er met trots naar terug en dat zal zo blijven, ik heb nergens spijt van.

Zou je alle hoogtepunten eventjes op een rijtje kunnen zetten? Wat gaat u echt altijd bijblijven?
Natuurlijk. De opnames van onze eerste demo, het optreden in de KNS te Antwerpen op de proclamatie van onze gitarist toen we het podium deelden met een blaaskwartet, een balletgroep en vlak voor ons zat de toenmalige minister van onderwijs. Haha, te gek was dat. Het tekenen van onze eerste platendeal, de opname van onze eerste cd “U.F.B.” , de opnames van “Happy Hour”, onze eerste buitenlandse show in Portugal, de twee optredens in Algerije… We waren de eerste westerse metal band die er voet aan land zette en even de boel ondersteboven blies. Te gek. De toers natuurlijk, het optreden op Graspop, Hof Ter Lo, Biebob, laatsleden in Engeland. Te veel om op te noemen… Enfin, het was een toffe lange rit die maar even leek te duren. Het was zo voorbij die 20 jaar. Het laatste optreden zal ook wel in ons geheugen gegrift worden. We go with a bang.

Hoe zou je Suhrim graag herinnerd zien worden en welke plaats hebben jullie gevuld in de Belgische death metal scène volgens jou?
We zijn altijd aanwezig geweest de laatste 20 jaar. De echte underground kenners kennen ons wel en weten ons te appreciëren. Daarom vinden ze onze muziek nog niet goed, maar ze weten dat we ons hart voor de muziek en de scène op de juiste plek hebben. Dit is voor mij belangrijker dan de grootste band worden die er ooit bestond. Op deze manier worden we ook graag herinnerd. Ze noemden ons zelfs een cultband, wat wil je nog meer? Ik denk wel nu dat we ermee gestopt zijn dat we een stukje Belgishe metal geschiedenis hebben geschreven en dat we misschien sommige bands hebben beïnvloed, of allezins jonge kerels en dames hebben aangezet om ook een instrument te gaan bespelen en een band te starten. Ik denk wel dat mensen over ons zullen blijven denken, maar ik kan er ook compleet naast zitten en zijn ze blij dat ze eindelijk van die arrogante Antwerpse kutband vanaf zijn, haha.

Aangezien je binnenkort je 20ste verjaardag gaat vieren als een band heb je heel wat gezien in de Belgische metalscène. Wat kan je daarover zoal kwijt? Is het een positieve evolutie geweest?
Zeker en vast. Het vaste scenario is en blijft hetzelfde natuurlijk, in welke periode je ook kijkt. Er zijn altijd eendagsvliegen, er zijn er altijd die doorbreken en zij die ertussen staan. Bij die laatste groep reken ik ook ons wel bij. Er zijn ook altijd bands die over lijken gaan om hun doel te berijken, maar daar heb ik niet zo’n goed gevoel bij. Anderen helpen elkaar, en dat is hoe wij de underground scène graag hebben. We hebben zeer veel bands weten komen en gaan en er zijn er nog maar weinig over van toen wij zelf begonnen. Hopelijk krijgen deze groepen ook eens wat meer aandacht, ze verdienen dit ook. Ze zijn er ook al jaren voor aan het knokken, zoals bvb. Caducity om er 1 te nomen. Wat me wel opvalt nu, tegenover 20 jaar terug, is dat de Belgishe scène meer serieus wordt genomen over de wereld en in België zelf ook. Indertijd gaf niemand om de Belgische death metal bands en ging men liever naar de buitenlandse acts kijken, nu is het net andersom.

Wat waren eigenlijk jouw doelen? Wat wou je altijd al bereiken met de band? Was het gewoon een leuke hobby, of had je toch dromen om groter te worden?
Veel plezier maken, veel optredens doen, toeren, andere bands ontmoeten, vrienden maken over de wereld, platen maken en verkopen, T-shirts hebben… Je naam ergens zien staan in een magazine en vooral je amuseren met je favoriete muziek door ze zelf te maken en jouw versie van je helden neer te zetten op een podium, demo, plaat of een cd. Rijk worden of ervan leven stond nooit in ons verlanglijstje, maar wat wel belangrijk voor ons was, was eerlijk blijven tegenover jezelf en de mensen die naar je muziek luisteren. Beide voetjes op de grond houden, want wat vandaag normaal is kan morgen zo over zijn.

Hoe hard hebben jullie bijvoorbeeld staan zoeken naar een label en welke reacties hebben jullie mogen aanhoren?
Phoeh, labels. In de jaren ‘90 was het niet echt evident om als een underground death metal band een label te vinden. Er was toen een neerwaartse periode voor deze muziek. Hardcore en black metal waren in opmars alsook het gothic en doom genre. De meeste reacties die we kregen kwamen indertijd ook mede doordat we met een drumcomputer werkten. “Het is niet echt de stijl die we zoeken, een andere tijd en moment hadden we zeker met jullie in zee gegaan” of “op dit moment hebben we genoeg bands getekend voor het komende jaar”, “als je nu een echte drummer zou hebben want dit verkoopt niet” en zo verder. Nu, eind jaren ‘90 kwam daar een verandering in. Het internet werd steeds meer een medium om je band te promoten en de death metal scene werd groter en groter. Er kwamen meer en meer kleine labels en webzines bij die het makkelijker maakten om aan een platendeal te geraken als een undergroundband.
Wat ook veel deed was dat er meer en betere opnamestudio’s begonnen bij te komen en deze waren nog betaalbaar ook. In de jaren ‘90 waren de meeste betere studio’s voor een underground band die alles zelf financiërde quasi onbetaalbaar.
Daardoor duurde het voor ons tot 1999, begin 2000, eer we een label vonden dat interesse toonde. Dat was Soulreaper Records, toen geholpen door Sven van Aborted. Hij zocht de bands zelf en deed het artwork en lay-out voor dit label en Goodlife Records, waar Soulreaper een onderdeel van was.

Persoonlijk heb ik jullie een vijftal keer live aan het werk gezien. In België hebben jullie dan ook op heel wat podiums gestaan en werden jullie volgens mij steeds goed ontvangen. Hoe zat dat met de internationale feedback?
Dat zat best goed. Op onze buitenlandse optredens hadden we ook altijd een leuke feedback, ook al kenden de mensen ons niet. Dat is nu net het leuke aan toeren, je moet jezelf bewijzen als band. Neen, daar heb ik niets over te klagen, zeker in Portugal zijn we altijd warm onthaald.

In januari 2008 waren jullie al bezig met het schrijven van nieuwe nummers voor de opvolger van “Happy Hour”. Wat is er met die materie gebeurd?
Dat materiaal zal niet meer gebruikt worden, vrees ik.

Een paar jaar geleden had je nogal serieuze last met jouw rug. Hoe is het daarmee?
Wel, dat wordt enkel maar erger, maar daar leer je mee leven, hoor. Pijn wordt je gewoon, ik ben al blij dat ik nog kan lopen.

Wat zijn nu de huidige plannen?
Een nieuwe band uit de grond stampen. We gaan echt terug naar onze roots, maar deze keer alles op zijn sokjes. Niets overhaast, puur plezier en we zien wel waar we weer terecht komen. Het gaat in elk geval knallen.

Succes ermee in ieder geval. Bedankt voor uw tijd. Nog iets aan toe te voegen?
Bedankt voor dit interview. Bedankt ook nog eens voor de support en de interesse.