In het hoge Noorden hebben ze een verregaande fascinatie voor de trollen. Je weet wel, die aarslelijke opdondertjes die de donkere bossen en woeste bergen onveilig maken. Het ging zo ver dat ene geesteszieke er niet beter op vond om ze van hun kledij te ontdoen en ze lang, rechtopstaand, felgekleurd haar te geven. Voilà, een kinderrage was geboren en de trollen bleven hun opmars verder zetten in de boeken van Harry Potter en die over ‘The Lord Of The Rings’. In het gezegende jaar 1997 besloten enkele jonge Finnen het eens over een andere boeg te gooien en ze richtten een band op met een unieke muziekstijl. De humppa metal was geboren en de Finnen hadden geruime tijd een vleesgeworden trol in de gelederen. Niet elk album was even succesvol en na het noodgedwongen vertrek van de oppertrol Jan “Katla” Jämsen (wegens tumor op de stembanden) konden ze met vernieuwde moed aan het nieuwe album schrijven. Tegenwoordig speelt geen enkel origineel lid meer bij Finntroll, maar het geluid is door de jaren heen telkens herkenbaar gebleven. Elk album neemt je mee naar de ijskoude Fjorden, waar net een après-ski fuif is losgebarsten. De liters drank vloeien en in de hoek zitten enkele krachtpatsers in een kring te dansen of ze wagen zich aan een partijtje armworstelen (sta ik hier nu echt alleen met deze fantasie?). “Nifelvind” is het tweede studioalbum met de jonge Finno-Zweed Vreth op vocals en wordt wederom een klassieker in het genre. De band grijpt deels terug naar het geluid waarmee ze ooit furore maakten en vernieuwt door de invloeden van buitenaf (dan denken we vooral aan black metal) nog wat meer toe te laten. Het album is duisterder dan de eerste full-lengths en ietwat vrolijker dan de recentere platen. Toch vloeit ook op dit “Nifelvind” alles lekker in elkaar en worden de polka’s zo onderbroken door het ‘Joik gezang’ om daarna terug te hervallen in een ouderwetse dronken braspartij met als constante factor de Zweedse zangpartijen. Finntroll zal niet meteen de grote vernieuwer zijn, maar dat ze steevast hun hoge plaatsen op festivals bewijzen, zal voor niemand nog als een verassing aanzien worden. Het vrolijke karakter van afsluiter “Dråp” en de mystieke aanleg van “Under Bergets Rot” (de bonustrack op de ltd. Edition is een acoustische versie van dit nummer en zeker een aanrader) zijn hoogtepunten op een verder meer dan puike plaat. Finntroll zal terug op de grote festivals te zien zijn en ook menig club zal er aan moeten geloven. Dit alles in het teken van de promotie van ‘Nifelvind’ en elke folkliefhebber zal hier op zitten wachten. 9/10

Luister: Finntroll - Under Bergets Rot [Nifelvind]

Jullie rating:
(5 votes, average: 7 out of 10)
 Loading ...

Dé grondleggers van de Zweedse Gothenburg zijn terug met hun negende studioalbum. Vorig jaar verscheen nog de prachtige live DVD van deze Zweedse melodic death metalhelden en voor elke liefhebber van Scandinavische metal was dit een zonder-nadenken-aankoop. Ondertussen weten de heren wel wat er van zich verwacht wordt en opnieuw levert Dark Tranquillity een technisch hoogstandje af. Het moet gezegd worden, in die bijna 20 jaar hebben ze nooit echt drastisch hun sound veranderd, krachtgezet door het feit dat er nog vier originele bandleden aanwezig zijn wat haast een unicum is. De gekende melodieën en ritmes werden steeds vaker uitgediept en in andere contexten geplaatst met een steeds stijgende aandacht voor sferische keyboards of pianopartijen. Op elk album waren er wel twee à drie nummers die het rotshoge niveau nog wisten te overstijgen en dat is op “We Are The Void” niet anders. Wat wel vaker voorkomt op deze nieuwe telg zijn de iets tragere nummers, zoals “At The Point Of Ignition”, “Arkhangelsk” en de slepende afsluiter “Iridium” die je onmiddellijk het gevoel geven in een echte leegte te vallen. Hoewel uitschieters “Shadow In Our Blood” en “The Fatalist” niet die intrinsieke aantrekkingskracht van bijvoorbeeld “The Emptiness From Which I Fed” of “White Noise/Black Silence” zullen hebben, is dit wel het beste wat er in deze tijden te vinden is in het genre. We kunnen dus concluderen dat de logische opvolger van het succesverhaal “Fiction” enkele kanttekening heeft: dit album is nagenoeg niet vernieuwend en meer van hetzelfde, heeft niet echt een klassieker in huis, maar blijft niettemin ver boven de grijze middenmoot uittorenen. Voor een klasse-act als Dark Tranquillity moeten we zien dat ze hun naam waardig houden, iets waar de Zweden wel degelijk in slagen. Op naar de volgende! 8/10

Luister: Dark Tranquillity - The Fatalist [We Are The Void]

Jullie rating:
(2 votes, average: 7.5 out of 10)
 Loading ...

Hoe men zoveel uiteenlopende bands onder de noemer “gothic metal” kan scharen, valt niet te begrijpen. Poisonblack doet eerder aan stevige hard rock met een licht industrial kantje denken. Zoals de titel al suggereert, is dit een heavy plaat en men laat daar dan ook geen twijfel over bestaan. Helaas volgt men hier een iets te eenvoudige formule van ontechnische riffs, simplistische melodietjes en refreinen die uit een muur van keyboards en gitaren bestaan en door hun hoge graad van gelijkenis helemaal niet blijven hangen. Daarbij zijn de teksten bij vlagen compleet achterlijk en gaan herhaaldelijk over het consumeren van excrement. Een hoogte- of dieptepunt zoeken is hier vrij nutteloos, aangezien het allemaal zowat rond hetzelfde niveau schommelt. In commerciëlere kringen zal dit het misschien goed doen, omdat het nu eenmaal zo gemakkelijk klinkt, maar een doorwinterde metalfan die op zoek is naar een “dead heavy day” zal zich wellicht nog meer kunnen plezieren met een warm bubbelbad, een plastieken eendje en wat Enya op de achtergrond. Met dit als sfeermuziek val je namelijk zeker in slaap wat in zo’n situaties al eens tot verdrinking kan leiden. Doorlopen, mensen, hier is niks te zien. 4/10

Luister: Poisonblack - Bear The Cross [A Dead Heavy Day]

Jullie rating:
(1 votes, average: 6 out of 10)
 Loading ...

Het Midden Oosten is sinds jaar en dag de bakermat van culturele clashes en verscheurd als het is door de politieke veldslag die er al tijden woedt, niet ieders favoriete vakantiebestemming. Gelukkig bereikt Israëls beste exportproduct met gemak de lage landen, niet in het minst door de documentaire “’Global Metal”. Orphaned Land stelt zich dan ook tot doel om een brug te slaan tussen oost en west en doet dit door elementen van allerlei bevolkingsgroepen tot een eclectisch geheel te verweven. Voor wie zich hier geen voorstelling bij kan maken, denk de experimentele structuren van Opeth en de melodische grandeur van Therion. Nog nooit was een track-per-track review zo nutteloos als bij dit album, aangezien alle nummers zowat in elkaar overvloeien en ze elk meer deeltjes van de grotere puzzel zijn dan distinctieve eenheden. Opener “Sapari” verdient echter speciale vermelding, aangezien het niet zou misstaan op een Eurosongfestival door zijn weergaloos optimistische en aanstekelijke toon. Verder laat deze plaat echter weinig blijvende indruk achter en wie een aantal deuntjes zoekt om de komende weken vrolijk te neuriën, zal hier niet veel mee aankunnen. De waarde van deze vierde langspeler (waar zes jaar tijd in is gekropen) ligt ten eerste in de uiterst minutieuze aandacht voor uitvoering en details en ten tweede in het creëren van “soundscapes” die je overspoelen en overweldigen als een zandstorm in de woestijn. Veel meer dan een vage herinnering zal je niet aan deze reis overhouden, maar dat zou niemand mogen tegenhouden om hem nog eens te ondernemen. De ideale soundtrack voor eender welke activiteit die het potentieel heeft om tot epische proporties uit te groeien. 8/10

Luister: Orphaned Land - From Broken Vessels [The Never Ending Way Of ORwarriOR]

Jullie rating:
(1 votes, average: 10 out of 10)
 Loading ...

Van sommige bands weet je gewoon vooraf dat je niks nieuws moet verwachten, maar afhankelijk van hoe ze daarvoor klonken, resulteert dat in charmante of teleurstellende platen. Dream Evil kunnen we rustig in de tweede categorie plaatsen. De Zweedse jongens doen helemaal niks mis, maar de mix tussen power metal en hard rock die ze sinds hun tweede plaat “Evilized” hebben geïntroduceerd heeft al sterk last van slijtage. Dit is deels te wijten aan de minder dan originele songwriting en de cliché teksten die allemaal rond variaties van “metal forever” draaien. Nu gaat men in zo’n geval nogal rap de vinger leggen op het vertrek van enkele voorname leden zoals Gus G. (Firewind) en Snowy Shaw (Therion), maar de hoogtepunten op “In The Night” steken schril af tegen het betere werk van op “United”, dat ook zonder deze twee heren tot stand kwam. Eén van de uitschieters hier is “The Ballad”, wat voor een metalband toch best vreemd is. Het onbegrijpelijke van dit matige product is dat men afsluit met een track die de rest makkelijk doet verbleken: “The Unchosen One”. Dit licht symfonischgetinte nummer bouwt verder op “The Chosen Ones” en “Chosen Twice” van op vorige albums en varieert daaruit op enkele herkenbare melodieën. Voor fans van het eerste uur wellicht een aangename verrassing, verder het enige dat dit album nog redt van de vergetelheid. Het vuur van het debuut “Dragonslayer” is blijkbaar vier platen later uitgeflakkerd tot slechts één klein vlammetje “In The Night”. 5/10

Luister: Dream Evil - In The Night [In The Night]

Jullie rating:
(3 votes, average: 7.33 out of 10)
 Loading ...

Dat Despised Icon succes heeft, zal menig metalfan niet zijn ontgaan. Ze reizen rond de wereld en zorgen over de ganse lijn wel voor indrukwekkende shows en albums. Het kan natuurlijk niet altijd zonneschijn zijn en ook zo met deze Canadese deathcore distributeurs is het niet anders. “Day Of Mourning” is na al de stevige werken die ze uitgebracht hebben een teleurstelling. De pig squeels zijn om een of andere obscure reden weg. Willen ze volwassener worden? Niet echt, gezien hun teksten en algemeen vertoon. Welke excuus ze ook hebben, het klinkt maar leeg zonder hen. Sowieso maakten ze er vrij weinig gebruik van, maar nu limiteren ze zich nog harder. Wanneer gepast en goed uitgevoerd is pig squeelen wel de essentie van het genre als het op vocalen komt. Ze vervangen het met variaties op hun gevestigde kenmerken en die schieten helaas te kort. Technisch mogen ze steeds strakker worden, maar soms speelt dat zelfs in hun nadeel. Energie creëer je namelijk niet (per definitie) met complexe uitvoeringen, nee, vaker kun je van iets simpeler al een bom van een schijf maken en dat is iets wat Despised Icon met deze “Day Of Mourning” helaas niet gelukt is. En dan hebben we onze mond nog niet geopend over belachelijke teksten a la “I must fill the void. Your bedroom, I enjoyed. Please don’t take this wrong. For you, I wrote this song.“ Geen marteling om naar te luisteren, maar dit onderhoudt hun hype maar matig, zeer matig. 6/10

Luister: Despised Icon - Les Temps Changent [Day Of Mourning]

Jullie rating:
(2 votes, average: 10 out of 10)
 Loading ...

Experimenteren kan je op verschillende manieren bekijken. Enerzijds is het gewoon een excuus om je aan geen enkele regel van structuur, melodie of samenhang te houden, anderzijds een mooie uitvinding met ongekende kwaliteiten voor mensen die alles wat ‘normaal’ is beu zijn. Een mooie tussenin vind je zelden. Zo ook bij Iwrestledabearonce. Met hun debuut “It’s All Happening” brengen ze een schijf om van over te geven. Zo’n uiterst bizarre combinatie en gebruik van verschillende muziekgenres hoor je niet vaak, maar dat is wat hen uniek maakt, al is dat niet meteen in de positieve zin. De band creëert geen atmosfeer, tenzij van chaos en wanorde, anarchie en non-samenhorigheid. De variatie die deze drugsverslaafden (kan gewoon niet anders) brengen werkt werkelijk op uw zenuwen. Dit krijg je als je emocore, deathcore, electro, jazz, grindcore, ambient, pop en rock samen perst in één pittige, onverteerbare sap. De goede kanten? Even denken. De strot van de front madam is niet mis en in principe weten ook de muzikanten waarmee ze bezig zijn, maar het is allemaal zo ongestructureerd dat je er gek van wordt. Af en toe komt er wel een moment langs dat je bijblijft zoal op bvb. “The Cat’s Pajamas” (wat een titel ook), maar ondanks die occasionele bijzonderheden wordt de grap al snel oud. Bovendien kun je dit geen twee keer doen, dus ik ben reuze benieuwd naar wat ze de volgende keer met op de proppen komen. 5/10

Luister: Iwrestledabearonce - The Cat’s Pajamas [It's All Happening]

Jullie rating:
(2 votes, average: 9.5 out of 10)
 Loading ...

2007 lijkt al een tijdje geleden, maar Argonists Get All The Girls heeft sinds toen niets nieuw uitgebracht. Hoe oud het album dan ook mag zijn, het blijft hun recentste werk. Waarom zo inactief? Duurt het maken van kwaliteitsalbums nu echt zo lang? Of zijn ze een beetje verwend omdat ze steeds mogen blijven touren? Black Sabbath in de tijd bracht twee albums op een jaar uit en daarna om het jaar. Hetzelfde gold voor Metallica, Iron Maiden en zoveel anderen. Waarom Argonists Get All The Girls nog steeds zo veel succes heeft met “The Game of Life” is een vraag die je wel kan stellen. Op een vrije dag op een verlaten planeet waar geen andere cd zou bestaan weliswaar, want zo interessant zijn deze jongens nu ook weer niet. Zoals verwacht gloeit de band van de –coreinvloeden, al dan niet op een onordinaire manier. Ja, dit stel moderne knullen weet wat ze doen. Hun versie van de, ondertussen al oude, blauwdruk die gelegd werd door Lamb of God e.d. bevindt zich in een best uitzonderlijke plaats. De groep wisselt zowel schreeuwende als zuivere vocalen af met een ingewikkeld, edoch meegaand decor van breakdowns en catchy refreinen. Ik ga me deze uitspraak spijtig genoeg weeral in de mond moeten leggen, maar zuivere zang, GOEDE zuivere zang is ver te zoeken in dit genre. Met “The Game of Life” wordt dat nogmaals bevestigd. Bovendien is een beetje afwisseling in de opbouw van de nummers zeer gewenst. Op een bepaald moment denk je dat de plaat zich vanzelf op repeat heeft gezet en dat valt een beetje tegen als je kijkt dat je nog maar bij nummer 5 zit. 6/10

Luister: Argonists Get All The Girls - Save The Castle Screw The Princess [The Game of Life]

Voor Warbringer is het allemaal snel gegaan; dankzij MySpace werden ze door het grote publiek ontdekt en werd hun EP overal (terecht) de hemel in geprezen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze niet lang daarna opgepikt werden door een groot label zoals Century Media waar ze de kans kregen om een eerste langspeler uit te brengen. Deze werd onthaald op wisselende kritieken en men was het erover eens dat originaliteit ver te zoeken was. Dit kon de fans echter worst wezen en na enkele succesvolle tours met onder meer Exodus en Kreator staan de jonge wolven van Warbringer terug hun ding te doen op deze tweede schijf, “Waking Into Nightmares”. Gelukkig voor de fanbasis doet Warbringer ook op deze plaat wat ze het best doen, namelijk thrashen tot ze erbij neervallen. Na een eerste luisterbeurt valt er direct op dat er veel vooruitgang is gemaakt in vergelijking met de vorige plaat. Allereerst is de productie pakken beter, ieder instrument komt namelijk mooi uit de verf. Dat Gary Holt deze keer de productie gedaan heeft, zal er veel mee te maken hebben; zo kan je deze keer bassist Ben Bennett wel degelijk onderscheiden van de rest van de groep. Een mooi voorbeeldje hiervan vindt je op hun instrumentaal nummer Nightmare Anatomy, waar hij in het bijzonder zijn kunsten tentoon stelt. De grootste verandering vinden we echter terug in het gitaarspel. De vette riffs druipen als het ware van de cd af. Het is juist door die riffs dat Warbringer zich kan onderscheiden van andere nieuwe thrashgroepen. Desalniettemin zijn ze er niet in geslaagd een eigen smoelwerk te ontwikkelen; wel mixen ze Bay Area thrash met teutonic thrash, of om concreter te zijn Testament met Kreator. Ook invloeden van Slayer, Destruction en Exodus hoor je terug (Pray For Death kon zo van een Exodus plaat komen bijvoorbeeld). Maar wie kan er nu originaliteit verwachten van een genre dat zijn piek bereikte in de jaren 80? Met “Waking Into Nightmares” bewijst Warbringer dat ze de agressie en techniek van hun liveoptredens ook op cd kunnen waarmaken. Een plaat waarvan je krijgt wat je verwacht, steengoede thrash. 8/10

Luister: Warbringer - Shadow From The Tomb [Waking Into Nightmares]

Herinnert iemand zich nog de heisa die er plaats vond toen “The Hinderers” werd uitgebracht? Alle tijdschriften, van P-Magazine (Panorama voor de Noorderburen) tot de kleinste webzines recenseerden het album vol enthousiasme. Maar hoe kan het ook anders, als je op Roadrunner zit mag je een beetje aandacht verwachten. Daath heeft bovendien een interessant concept (dat je zelf mag opzoeken trouwens) en dit zou het tweede album uit 13 geplande moeten voorstellen. Voor diegene die de band niet gevolgd hebben: ze hebben een nieuwe strot in het spel gebracht en hiermee is op zich al veel verandering te merken. Waar Sean een beetje een donkere aanpak had, komt door Sean Z een modernere methode aan bod. Dat ze geen industriële death metal spelen zoals op hun debuut “Futility” was al duidelijk en met “The Concealers” drijven ze verder weg van die eigenschappen. De overblijvende factoren zijn nog hier en daar te horen, maar verder dan een paar nummers zoals …Of Poisoned Sorrows komt het niet. Hierdoor klinkt Daath iets normaler dan hoe ze begonnen waren. De originaliteit en het verrassingseffect van de band zaten dus duidelijk in de navelstreng. Natuurlijk kan je met een drummer als Kevin Talley (ex o.a. Dying Fetus, Misery Index en The Red Chord) weinig verkeerd doen, maar op de manier waarop het label de band aankondigt verwacht je iets onnatuurlijk groot en fenomenaal. Dit is strak, modern, maar niet super ongewoon – al blijft dat verdomde refrein van opener Sharpen The Blades hangen als een zot. Als een band als dit op Roadrunner/Century Media mag zitten, dan mogen héél wat andere tenminste EEN label hebben. 7/10

Luister: Daath - Sharpen The Blades [The Concealers]