De debuutplaat van het Italiaanse Flashback Of Anger laat aanvankelijk gemengde gevoelens na. Bij een eerste luisterbeurt is het vooral kampen met de nummers uit elkaar houden, een probleem dat aanzienlijk afneemt bij een tweede keer doornemen. Het staat dan ook vast dat dit geen album is dat men in één keer kan vatten. De heren uit Firenze maken progressieve power metal (denk o.a. aan Dragonland), een subgenre dat sowieso al niet de hoogste graad van toegankelijkheid heeft. Het experiment wordt hier dus niet geschuwd, zie bijvoorbeeld het titelnummer. Toch laat men de luisteraar langzaam gewoon worden aan de sound en voegt men ook enkele minder complexe songs zoals All I Have en Strange Illusion toe. Die kennismaking komt van pas, sinds het stemgeluid nu eenmaal een beetje gewenning vereist, wat meteen één van de zwaktepunten van deze plaat aanraakt. De zang is namelijk wel altijd netjes in de maat en toon, maar wordt soms wat wankel in de hogere regionen of gaat vloeken met de backing vocals. Verder in de contra-lijst kan ook nog het relatief trage tempo van de plaat worden opgemerkt. Er zou wat vaker mogen gebeukt worden zoals in de openingsnummers. Maar ondanks deze puntjes van kritiek mag het eerste salvo van deze band in de metalwereld als geslaagd worden beschouwd, al heeft de cd dan wat tijd nodig om te beginnen behagen. Let overigens op de knappe rip-off van de hoofdmelodie van Superheroes van Edguy in Flashback Of Anger. 7/10

Luister: Flashback Of Anger - All I Have [Splinters Of Life]