Het Nederlandse Heidevolk komt na het geniale “Walhalla Wacht” met een volwassen en intieme plaat! Toegegeven: een beetje nuancering komt hier niet ongelegen en een band als Heidevolk verdient dat eigenlijk ook. De Nederlanders strijken al jarenlang alle internationale folkpodia glad met hun uiterst toegankelijke en vrolijke folk metal. De karakteristieke duozang leek lang een pijnpunt voor de band, maar gaandeweg werd het een element waarmee ze zich konden onderscheiden. Je kunt de muziek van Heidevolk uitgebreid gaan analyseren: wat doen de snarenplukkers, hoe worden de vellen beslaan en wat komt er uit de vocalisten hun strot? Klein minpuntje: daarmee doe je deze band geen recht aan. Het gevoel moet juist zitten bij een groep muzikanten als Heidevolk en laat dat nou net iets zijn waar ze al meerdere jaren (en zeker sinds hun vorige plaat) in uitblinken. Vaak zijn de nummers van Heidevolk het gevolg van een welgeplaatste en onvervalste Gestallt-therapie: het geheel is meer dan een som van de afzonderlijke delen. Waar het bij vorige albums zeker van toepassing was, lijkt die eigenschap toch een beetje te ontbreken in “Uit Oude Grond”. De bandleden zijn individueel zeker geëvolueerd naar een meer volwassen muziekspel en het pijnpunt waar ik eerder over sprak lijkt nu meer dan ooit naadloos bij het album te passen. Het ontbreekt hem wel aan het overweldigende totaalbeeld dat niet meer zo sterk naar voor komt. “Uit Oude Grond” start ijzersterk met “Nehalennia” en “Vlammenzee” en ook al blijkt een song als “Dondergod” nog steeds tot de verbeelding te spreken, toch zakt de plaat iets na halfweg een beetje in elkaar. De nummers dringen zich niet meer zo op als ze in het begin wel deden en de band klinkt veel intiemer dan we van ze gewend zijn (getuige het instrumentale “Deemsternis” of het depressieve “Levenslot”). De afsluiter “Best Bij Nacht” zal het dan wel weer uitstekend doen live, maar kan het gevoel van lichte ontgoocheling bij de liefhebbers niet doen verdwijnen. Als mensen streven we er eeuwig naar om dat kinderlijke, zorgeloze leventje waar we vroeger in leefden, her op te nemen. Bij een band als Heidevolk hoort het vrolijke opzwepende karakter (en dus dat zorgelove gevoel) beter dan de zwartgallige adolescentie, met alle zorgen van dien. 8/10

Luister: Heidevolk - Vlammenzee [Uit Oude Grond]

Jullie rating:
(1 votes, average: 9 out of 10)
 Loading ...

Of de nieuwe van het Deense Svartsot zou inslaan als een bom, was nog maar de vraag. Eind 2008 vluchtten de meeste bandleden en enkel grondlegger Cris J.S. Frederiksen en de absente Stewart Lewis (wegens ziekte van zijn vrouw, wat romantisch) bleven: paniek op de prairie. Het komt als een verassing, maar deze Denen klinken net als op het alom geprezen debuut “Ravnenes Saga” en dat is op zijn minst opmerkelijk te noemen. De muziek blijft sterk folkloristisch met een geweldige drang naar snelheid, gedragen door een indrukwekkend arsenaal aan gitaarmelodieën en alomtegenwoordige mandolines en fluiten. Zelden een band zo opzwepend geweten en toch steeds technisch nagenoeg perfect. Luister maar eens naar een nummer als “Aethelred” of “Paa Odden Af Hans Hedenske Svaerd”, probeer stil te blijven zitten en wees niet onder de indruk: mission impossible kan hier nog een puntje aan zuigen! Het belooft een sterk jaar te worden voor folkmetal met op kop de nieuwe van Finntroll en Heidevolk, maar dit album mag je daar gerust bijrekenen. Ze speelden recent de 013 in Nederland plat tijdens Paganfest en ze zullen in de toekomst nog menig podium onveilig maken met een voorspeld (bieden kan altijd op de site van Unibet) hoogtepunt op Wacken Open Air, mark my words. Er zit maar één ding op: dit “Mulmets Viser” in je hart sluiten en er nooit meer uitlaten, het zal je niet beklagen. Met hun label Napalm Records die hen steunt zullen ze de nodige promotie wel krijgen die ze verdienen, nu nog verzilveren die handel. 9/10

Luister: Svartsot - Havfruens Kvad [Mulmets Viser]

Jullie rating:
(2 votes, average: 4.5 out of 10)
 Loading ...

In het hoge Noorden hebben ze een verregaande fascinatie voor de trollen. Je weet wel, die aarslelijke opdondertjes die de donkere bossen en woeste bergen onveilig maken. Het ging zo ver dat ene geesteszieke er niet beter op vond om ze van hun kledij te ontdoen en ze lang, rechtopstaand, felgekleurd haar te geven. Voilà, een kinderrage was geboren en de trollen bleven hun opmars verder zetten in de boeken van Harry Potter en die over ‘The Lord Of The Rings’. In het gezegende jaar 1997 besloten enkele jonge Finnen het eens over een andere boeg te gooien en ze richtten een band op met een unieke muziekstijl. De humppa metal was geboren en de Finnen hadden geruime tijd een vleesgeworden trol in de gelederen. Niet elk album was even succesvol en na het noodgedwongen vertrek van de oppertrol Jan “Katla” Jämsen (wegens tumor op de stembanden) konden ze met vernieuwde moed aan het nieuwe album schrijven. Tegenwoordig speelt geen enkel origineel lid meer bij Finntroll, maar het geluid is door de jaren heen telkens herkenbaar gebleven. Elk album neemt je mee naar de ijskoude Fjorden, waar net een après-ski fuif is losgebarsten. De liters drank vloeien en in de hoek zitten enkele krachtpatsers in een kring te dansen of ze wagen zich aan een partijtje armworstelen (sta ik hier nu echt alleen met deze fantasie?). “Nifelvind” is het tweede studioalbum met de jonge Finno-Zweed Vreth op vocals en wordt wederom een klassieker in het genre. De band grijpt deels terug naar het geluid waarmee ze ooit furore maakten en vernieuwt door de invloeden van buitenaf (dan denken we vooral aan black metal) nog wat meer toe te laten. Het album is duisterder dan de eerste full-lengths en ietwat vrolijker dan de recentere platen. Toch vloeit ook op dit “Nifelvind” alles lekker in elkaar en worden de polka’s zo onderbroken door het ‘Joik gezang’ om daarna terug te hervallen in een ouderwetse dronken braspartij met als constante factor de Zweedse zangpartijen. Finntroll zal niet meteen de grote vernieuwer zijn, maar dat ze steevast hun hoge plaatsen op festivals bewijzen, zal voor niemand nog als een verassing aanzien worden. Het vrolijke karakter van afsluiter “Dråp” en de mystieke aanleg van “Under Bergets Rot” (de bonustrack op de ltd. Edition is een acoustische versie van dit nummer en zeker een aanrader) zijn hoogtepunten op een verder meer dan puike plaat. Finntroll zal terug op de grote festivals te zien zijn en ook menig club zal er aan moeten geloven. Dit alles in het teken van de promotie van ‘Nifelvind’ en elke folkliefhebber zal hier op zitten wachten. 9/10

Luister: Finntroll - Under Bergets Rot [Nifelvind]

Jullie rating:
(5 votes, average: 7 out of 10)
 Loading ...

Het Midden Oosten is sinds jaar en dag de bakermat van culturele clashes en verscheurd als het is door de politieke veldslag die er al tijden woedt, niet ieders favoriete vakantiebestemming. Gelukkig bereikt Israëls beste exportproduct met gemak de lage landen, niet in het minst door de documentaire “’Global Metal”. Orphaned Land stelt zich dan ook tot doel om een brug te slaan tussen oost en west en doet dit door elementen van allerlei bevolkingsgroepen tot een eclectisch geheel te verweven. Voor wie zich hier geen voorstelling bij kan maken, denk de experimentele structuren van Opeth en de melodische grandeur van Therion. Nog nooit was een track-per-track review zo nutteloos als bij dit album, aangezien alle nummers zowat in elkaar overvloeien en ze elk meer deeltjes van de grotere puzzel zijn dan distinctieve eenheden. Opener “Sapari” verdient echter speciale vermelding, aangezien het niet zou misstaan op een Eurosongfestival door zijn weergaloos optimistische en aanstekelijke toon. Verder laat deze plaat echter weinig blijvende indruk achter en wie een aantal deuntjes zoekt om de komende weken vrolijk te neuriën, zal hier niet veel mee aankunnen. De waarde van deze vierde langspeler (waar zes jaar tijd in is gekropen) ligt ten eerste in de uiterst minutieuze aandacht voor uitvoering en details en ten tweede in het creëren van “soundscapes” die je overspoelen en overweldigen als een zandstorm in de woestijn. Veel meer dan een vage herinnering zal je niet aan deze reis overhouden, maar dat zou niemand mogen tegenhouden om hem nog eens te ondernemen. De ideale soundtrack voor eender welke activiteit die het potentieel heeft om tot epische proporties uit te groeien. 8/10

Luister: Orphaned Land - From Broken Vessels [The Never Ending Way Of ORwarriOR]

Jullie rating:
(1 votes, average: 10 out of 10)
 Loading ...

Het Zweedse Månegarm mag stilletjes aan bij de groten der genre gerekend worden. Met hun vorige plaat “Vargstenen” hebben ze intensief getourd en lieten ze van geen enkele stad of dorp een spaander heel. Met hun nieuwe plaat op het gerenommeerde Regain Records zijn ze er rotsvast van overtuigd om met een knal de plaat te promoten. Ze begonnen in eigen land met een releaseshow met grootheden als Thyrfing en hun vrienden van Skyforger, wat een succes werd voor de gelukkigen die erbij waren. Succes verzekerd met deze dolle bende en de folk/vikingmetal blijft hoe dan ook uren-, zo niet dagenlang in je hoofd spelen. Furieus openen ze met “Mina Fäders hall” en even melodieus als krachtig is opvolger en luistertip “Nattsjäl, Drömsjäll”, gegarandeerd dat menig metalliefhebber hier niet stil bij kan blijven zitten. Opgefokte drumroffels in een symbiose met speelse gitaarriedels en een buitenaards sterke violist! Op en top folkmetal, zonder het hoempagehalte die een Finntroll zo kenmerkt. “I Den Svartaste Jord” en het titelnummer moeten zeker niet onderdoen en er kan hier gerust gesproken worden van een constant en verpulverend niveau doorheen “Nattväsen”.Nieuw aan deze plaat zijn de nu en dan opflakkerende soli, die de nummers nog eens tot een hoger niveau tillen. De fascinatie en het respect voor de natuur en hun voorvaderen blijft aanwezig en ze blijven halsstarig weigeren in een andere taal dan het Zweeds te zingen, wat lovenswaardig te noemen is. Een geluk dat de jaarlijstjes nog niet ingevuld zijn, want deze 6e full-length moet zeker in de top 3 vermeld worden. 9/10

Luister: Månegarm - Nattsjäl, Drömsjäl [Nattväsen]

Jullie rating:
(1 votes, average: 10 out of 10)
 Loading ...

Dat de Finnen een zeer getalenteerd muzikaal volk zijn staat buiten kijf en ook op internationaal vlak weten ze hoge ogen te gooien (neen, ik bedoel niet dat randdebielenfestival “Eurovisie”). Spinefarm is een wereldwijd gekend label en heeft enkele grote bands onder contract staan (o.a. Children Of Bodom, Dragonforce, Nightwish, om maar enkelen te noemen) die er steevast voor zorgen dat Finland als metalland bekend staat. Ook dit Ensiferum (14 jaar geleden ontstaan) draagt zijn steentje bij met dit 4e album die de titel “From Afar” wegdraagt. Met Petri Lindroos (ex-Norther) fulltime (nadat hij eerder beide bands combineerde) op zang sinds begin dit jaar, kunnen ze zich volop focussen op het brengen van aantrekkelijke viking/folkmetal. Zoals wel vaker opent de plaat met een akoestische intro die meteen een geweldige sfeer naar boven brengt. Het titelnummer breekt het hele zootje open en dan weet je wel wat er je nog te wachten staat: sterk gemusiceerde metal met akoestische partijen, keyboards en zowaar een achtergrond koor. Laten we dan ook meteen de track “Stone Cold Metal” onthouden als gekste nummer van deze bende: hier wordt zowaar de banjo bovengehaald, nooit gehoord in hun genre en toch uitermate beluisterbaar. Er zijn niet echt uitschieters, want de lat wordt over de hele lijn hoog gelegd, maar het unieke van de eerste 2 full-lenghts (met Jari) zal wellicht niet meer gehaald worden. Een ideaal vroeg Sinterklaasgeschenk voor de brave kinderen die zich volop in de folkmetal verdiepen en een leuk tussendoortje voor de doorwinterde metalhead. 7/10

Luister: Ensiferum - Twilight Tavern [From Afar]

Jullie rating:
(1 votes, average: 8 out of 10)
 Loading ...

Het folklandschap in België is er eentje van betrekkelijk kleine oppervlakte. Lemuria was ooit de vaandeldrager, maar ging in 2005 op de fles (om eind 2008 terug te keren in een gewijzigde vorm). Vinternatt is Belgisch en deelt net als Krigavar één lid met Zaphayael (zij het dan als sessiemuzikant), maar daar houdt het op met de folkbands. Krigavar heeft dus een genre te verdedigen/redden en slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Het speltechnische niveau is niet onaardig en ook de composities zijn verschillende keren origineel te noemen. Waar het gitaarspel scoort, haalt de productie helaas de gemiddelde punten omlaag. We spreken over een demo en dat is te merken in zowel de productie als de mixing van de afzonderlijke instrumenten. Heel spijtig, maar o zo begrijpelijk. Laten we dan voornamelijk Hamer Van De Dondermaker onthouden, want dit nummer lijkt zo van een Amon Amarth plaat (lees: de beginjaren) te komen en zorgt ervoor dat Krigavar boven de gemiddelde folkband uittorent. Meer van dat én een betere productie zouden Krigavar wel eens windeieren kunnen leggen, zodat zelfs hun cover van Wat Zullen We Drinken een instant klassieker kan worden.

Luister: Krigavar - Hamer Van De Dondermaker [Krigavar]

Of het nu viking, pagan of folk metal heet, het doet er weinig aan toe. Feit is dat het Faeröerse Týr na reeds vier albums nog steeds een sterke cd weet te maken. Maar als er dan toch een labeltje moet op gekleefd worden, komt progressieve folk metal nog het dichtst in de buurt. Týr gaat namelijk niet uitsluitend voor de gemakkelijk verteerbare vrolijke deuntjes (in tegenstelling tot andere bands binnen het subgenre), maar verwerkt minder conventionele ritmes en structuren in hun nummers. Luister maar naar een nummer als Northern Gate. Toch wordt de aanstekelijkheid van de liedjes hier niet door in gevaar gebracht. Sommige refreinen zijn instante meezingers, helaas is dat bij Tróndur í Gøtu niet zo evident als je geen Faeröers spreekt… Gelukkig valt er nog genoeg leuks te horen op deze plaat die bol lijkt te staan van de strijdlust. De heldere zang van Heri Joensen bewijst dat er helemaal geen gebrul nodig is om een manhaftige sfeer te kunnen opwekken. Týr toont op hun laatste album dus aan dat ze een ware bijdrage én verrijking van hun subgenre zijn, wat dat dan ook moge wezen. 8/10

Luister: Týr - Hold The Heathen Hammer High [By The Light Of The Northern Star]

Zeven jaar na “The Light, The Dark and the Endless Knot” slaat Waylander terug met “Honour Amongst Chaos”. Het is verbazingwekkend dat ze hun nieuwe plaat op Listenable Records mogen uitbrengen omdat ze er toch de vreemde eend in de bijt zijn. De groep speelt de Keltische variant van folk metal zoals ook landgenoten Cruachan die brengen. Na de eerste luisterbeurt valt al direct op dat Waylander zwaarder van leer trekt dan op hun vorige schijven. Waylander heeft de kunst onder de knie om lange nummers aantrekkelijk te houden door onder meer het gebruik van niet alledaagse, Keltische instrumenten (“thin whistle”) en een folk metal stijl die doorspekt is met black metal riffs en hard gebrul. Uitschieters zijn het furieuze Galloping Gaels dat je best kan omschrijven als een zware variant van een Korpiklaani nummer en het epische, meer dan tien minuten durende To Dine in the Otherworld wat rustige folk passages afwisselt met hardere pagan metal stukken. De plaat heeft echter ook een aantal minpunten; de productie klinkt soms rommelig en na een paar nummers is het vernieuwende element er wel wat af en dreigt Waylander saai te worden. Met deze plaat kan Waylander net niet de middelmaat van deze overvolle markt overstijgen, een milde aanrader voor fans van het genre. 6/10

Luister: Waylander - To Dine in the Otherworld [Honour Amongst Chaos]

Crimfall werd in 2007 opgericht door Jakke Viitala. 1 succesvolle demo en 2 jaar later zien we nu hun debuutcd verschijnen op Napalm Records. Wat meteen opvalt bij het opleggen van dit plaatje is dat we niet met een gewone groep te maken hebben, er wordt namelijk heel succesvol een mix gemaakt tussen folk/pagan metal en symphonic/power metal. Deze mix wordt daarbovenop afgewisseld met heel epische instrumentale stukken waardoor het lijkt alsof je naar de soundtrack van een fantasiefilm aan het kijken bent. Deze mix van genres kunnen ze bekomen dankzij de 2 zangtalenten, de ene voor de hardere en meer paganklinkende partijen, de andere voor de Nightwish-aandoende zeemzoete stem. De 2 stemmen zijn in harmonie en vullen elkaar perfect aan zodat je een afwisseling krijgt die heel natuurlijk in elkaar overvloeit en elkaar aanvult. Helaas werd de sfeer van dit plaatje doorbroken doordat mijn promocd voiceovers heeft; dit maakt de taak van reviewer niet alleen een pak moeilijker, het verpest ook een deel van de luisterervaring. Desalniettemin heeft Crimfall met dit plaatje niet alleen een pracht van een debuut geleverd, ze hebben er zeker al 1 fan bij. Een verplichte aankoop voor de Turisas of Moonsorrow fans die openstaan voor vernieuwing. 8/10

Luister: Crimfall - The Crown Of Treason [As The Path Unfolds]