Hoewel het reeds enkele interessante spelers heeft verloren, blijkt de Finse power metal nog steeds in bloei. Bands als Twilight Guardians, Twilightning en Sonata Arctica mogen dan (artistiek) zijn ondergegaan, de fakkel wordt overgedragen aan aanstormend talent zoals Leverage, Cain’s Offering en niet in het minst Excalion. Gooi daar Stratovarius bij en je weet ongeveer welke invloeden je allemaal op “High Time” kan verwachten. Dit album klinkt namelijk als een bonte hommage aan al deze groepen zonder te vervallen in hersenloos plagiaat. Uiteraard zullen verscheidene melodietjes en riedeltjes vertrouwd overkomen, maar die gevallen vormen een beduidende minderheid. Daarbij komt nog eens dat de nummers voldoende uit elkaar liggen: van instant oppeppers als “Enter A Life” tot het epische “Sun Stones”, deze plaat verveelt geen minuut en is ook nog eens ongelooflijk meezingbaar. Hoogtepunten zijn schaars, aangezien de kwaliteit overal wel gelijk schommelt en er daarmee een zekere eenheid tussen de composities zit verweven. Puntjes van kritiek zijn er echter ook en die concentreren zich vooral op de zang, die vaak een ietwat zwakke en geforceerde indruk maakt. Niet onverdienstelijk, maar toch maar net voldoende. Al bij al levert Excalion met “High Time” een entertainende plaat af, die geen punten voor originaliteit scoort, maar wellicht ook helemaal die ambitie niet had. 7/10

Luister: Excalion - Enter A Life [High Time]

Jullie rating:
(3 votes, average: 5 out of 10)
 Loading ...

Dé grondleggers van de Zweedse Gothenburg zijn terug met hun negende studioalbum. Vorig jaar verscheen nog de prachtige live DVD van deze Zweedse melodic death metalhelden en voor elke liefhebber van Scandinavische metal was dit een zonder-nadenken-aankoop. Ondertussen weten de heren wel wat er van zich verwacht wordt en opnieuw levert Dark Tranquillity een technisch hoogstandje af. Het moet gezegd worden, in die bijna 20 jaar hebben ze nooit echt drastisch hun sound veranderd, krachtgezet door het feit dat er nog vier originele bandleden aanwezig zijn wat haast een unicum is. De gekende melodieën en ritmes werden steeds vaker uitgediept en in andere contexten geplaatst met een steeds stijgende aandacht voor sferische keyboards of pianopartijen. Op elk album waren er wel twee à drie nummers die het rotshoge niveau nog wisten te overstijgen en dat is op “We Are The Void” niet anders. Wat wel vaker voorkomt op deze nieuwe telg zijn de iets tragere nummers, zoals “At The Point Of Ignition”, “Arkhangelsk” en de slepende afsluiter “Iridium” die je onmiddellijk het gevoel geven in een echte leegte te vallen. Hoewel uitschieters “Shadow In Our Blood” en “The Fatalist” niet die intrinsieke aantrekkingskracht van bijvoorbeeld “The Emptiness From Which I Fed” of “White Noise/Black Silence” zullen hebben, is dit wel het beste wat er in deze tijden te vinden is in het genre. We kunnen dus concluderen dat de logische opvolger van het succesverhaal “Fiction” enkele kanttekening heeft: dit album is nagenoeg niet vernieuwend en meer van hetzelfde, heeft niet echt een klassieker in huis, maar blijft niettemin ver boven de grijze middenmoot uittorenen. Voor een klasse-act als Dark Tranquillity moeten we zien dat ze hun naam waardig houden, iets waar de Zweden wel degelijk in slagen. Op naar de volgende! 8/10

Luister: Dark Tranquillity - The Fatalist [We Are The Void]

Jullie rating:
(2 votes, average: 7.5 out of 10)
 Loading ...

Dit “Sycroscope” is zonder enige twijfel dé plaat van 2009! Ok, misschien wat erg optimistisch om te beginnen maar al wie verder leest of de plaat in zijn bezit heeft, zal hetzelfde concluderen. Het Duitse zestal brengt sinds hun oprichting in 1996 pas hun derde plaat uit, maar als er telkens een meesterwerk gemaakt wordt na 13 jaar, geen probleem. Denk aan Wintersun-achtig magistraal gitaarwerk en dito keyboardspel, snelheid en snedige zang die neigt naar het oudere werk van Dimmu Borgir en de herkenbare ritmes van het Argentijnse onderschatte wonder Vampiria. Een heel leuke mix vol vertrouwd aanvoelende edoch originele symfonische blackmetal songs. Sycronomica is net als de doos van Pandora, eenmaal geopend en (de band dan, niet de doos) op toerental, is er geen houden meer aan. De plaat wordt nog beter naarmate hij meer toertjes draait en rijpt tot zijn volmaakte vorm en smaak, net als die whisky in je nonkels kelder. “Sycroscope” grijpt je onmiddellijk bij de keel en laat na veel luisterbeurten nog altijd een nieuw gezicht zien. De Duitse nummers brengen de agressiviteit meermaals tot een hoogtepunt (voornamelijk “An Der Schwelle” en “Nebelgestalt”), terwijl enkele Engelstalige nummers gevoel en diepgang in de muziek brengen (denk maar aan “Realm of Dust and Ashes” en “Embers”). Majestueus, geniaal, fijngevoelig, origineel, herkenbaar, noem maar op. Wacht alstublieft niet tot 2022 voor de opvolger! 10/10

Luister: Sycronomica - Kaleidoscope [Sycroscope]

Het Duitse Dark Age (niet te verwarren met de Amerikaanse, Franse of Chileense band) kan individueel een heerlijke CV neerleggen. Tussen 2000 en 2002 speelde hun gitarist in de legendarische band Holy Moses en de drummer werd gedurende 4 jaar betaald door Stormwarrior. De kruin van de Germaanse power en thrash metal vertegenwoordigd zijnde, brengt Dark Age hogerop. Als je dan ook nog eens niemand minder dan Kai Hansen (ex- Helloween, Gamma Ray) als gast op je plaats staan hebt, ben je vertrokken. Opener “Kingdom Nevercome” stelt echter teleur: cheesy riffs en dito zang. Gelukkig zijn daar “Neon Gardens” en “Snake of June” die de muziek over een andere (lees: muziektechnisch sterkere) boeg gooit en de luisteraar doorheen een wild muzikaal landschap neemt. Heerlijk toch, die wisselwerking tussen power en death metal met de hoge snelheid van de muziek steeds hoog in het vaandel. Kortom: een ietwat valse noot opende deze cd, maar de kwaliteit van de nummers rees al snel de pan uit en, inderdaad, op het einde winnen de Duitsers. ‘Acedia’ doet daarnaast meermaals denken aan Dark Tranquility (geen misse naam om mee vergeleken te worden) en nu ze op het gerenomeerde label AFM records zitten, lijkt hun kans gekomen om na 15 jaar eindelijk door te breken! 8/10

Luister: Dark Age - 10 Steps To Nausea [Acedia]

Wat moet ik hier in godsnaam mee aanvangen? Children Of Bodom, de monsterlijk beroemde Finse metalband komt namelijk af met een compilatie van covers. Covers!? Jep, covers en nee dit is geen beginnende bende die nog gitaarles moet volgen. Laten we samen eens overlopen wat Children Of Bodom kenmerkt: miljoenen fans, groot en succesvol label, muzikaal talent, naambekendheid, uiterlijk. Proficiat, dit is een succesvolle (meiden)groep! Naast het feit dat de gitaristen stuk voor stuk conservatorium hebben doorlopen blijken ze dan ook nog eens razend druk bezig te zijn met muziek. Als je regelmatig met bands Warmen of Sinergy een schijf uitpoept, dan begin je toch te denken dat hun allergrootste project tijdelijk in de ijskast moet. Niets is minder waar en sinds 2003 is er geen enkel jaar (op 2007 na dan) voorbij gegaan waarin Children Of Bodom niets van zich liet horen. Daarnaast lijken ze nog regelmatig een cover op te nemen en daar komt het idee voor deze compilatie dus vandaan. Punk, thrash, rock, pop: alle genres passeren de revue, maar je blijft je de vraag stellen waarom ze zich hier nog mee bezig houden. Natuurlijk zijn het stuk voor stuk klassiekers in hun genre die ze coveren en natuurlijk is alles perfect ingespeeld, maar de gedachte erachter lijkt me even te ontsnappen (grapje hoor: geld is de drijfveer hier). Enkel het nummer van Stone (de band die opgericht werd door de 15-jarige Roope Latvala) is uniek en enigszins de aanschaf waard. Kut voor mensen die dachten dat Children Of Bodom “Blooddrunk” ging doen vergeten met een tweede “Hatebreeder”, leuk voor mensen zonder leven en teveel geld. 4/10

Luister: Children Of Bodom - Don’t Stop At The Tope (Scorpions Cover) [Skeletons In The Closet]

Toevallig of niet, maar het Belgische Hersft brengt deze herfst hun nieuwe album uit. “Necrotica” wordt de opvolger van hun eerder verschenen demo “The Fall” en de overall goed onthaalde EP “Life’s Enddesign”. Melancholische deathmetal slash black metal met veel gevoel voor ritme en melodie, iets wat elke luisteraar zal onderstrepen. Nu Axamenta de pijp aan Maarten heeft gegeven (ergens halfweg 2008) is het tijd om de aandacht aan verschillende Belgische (sub)topbands te geven en Herfst laat zich die aandacht niet graag ontvallen. Na enkele line-up problemen en een heuse kruisbestuiving met de top van de Belgische undergroundscene (denk aan Welkin, Leng Tch’e of Gorath) is het tijd om met deze veelbelovende opstelling menig fanhart te veroveren. Technisch goed onderbouwde en snelle gitaarroerselen, drumsalvo’s en een keldergatstem zijn aansprakelijk. Nummers als “House Of Twilight” of het God Dethroned-aandoende “Scarlet Necromance” zijn de boodschappers van dienst. De overstap naar een deugdelijk label lonkt. Je passie uitten in nummers als “Needle Vortex” of “The Vulture Feast” staat natuurlijk ook niet mis op je muzikale CV en zorgt er tevens voor dat je voor die ene droomjob (lees: ene droomaanbieding) kan gaan. Kortom, een zalig debuut dat mijn zegen en die van fans van originele en goed doordachte muziek met verve verdient! 9/10

Luister: Herfst - Serpent Tongue [Necrotica]

Jullie rating:
(No Ratings Yet)
 Loading ...

De Zweedse superband, Arch Enemy, komt in september met een nieuw studioalbum. Nu, echt nieuw zal dat album niet zijn, want het zijn gewoon re-recordings van enkele nummers van de eerste drie platen toen Johan “Liiva” Axelsson er nog steevast de plak zwaaide. Hernieuwde basslijnen door Sharlee D’Angelo en de zangkunsten van Angela Gossow trachten deze cd naar een hoger niveau te tillen met als bedoeling het privilege te krijgen om deze nummers ook met de nieuwe bezetting live te kunnen brengen. De gitaarvirtuozen, beter gekend als de “Amott brothers”, laten de bekende tunes terug los op ons in een door Andy Sneap gemixt en gemasterd album vol intensieve melodische deathmetal klanken. De zang van Angela valt niet te vergelijken met die van voorganger Johan (veel mensen zijn dan ook gestopt met platen te kopen toen Johan de band verliet), maar de kranige jongedame trekt hier toch wel zodanig hard van leer dat je ballen (mijn excuses, vrouwelijke lezers) letterlijk in je maag terecht komen; blijkbaar zit de root of all evil verstopt in haar stembanden. Verder lijkt Arch Enemy hard zijn best te doen om opnieuw in de picture te staan in 2009, na eerdere re-releases van “Stigmata” en “Burning Bridges” en een compilatie in de “Manifesto of” reeks van Century Media. Klassiekers als “Diva Satanica”, “Bury Me An Angel” of “Demoniality” klinken best indrukwekkend, maar of ze de oude fans terug overhalen om Arch Enemy te volgen, valt nog zeer te bekijken. 7/10

Luister: Arch Enemy - Dead Inside [The Root Of All Evil]

Napalm Records is in het rijtje van vele gelijkaardige labels het buitenbeentje en ook met de eerstgeborene van Mehida krijg je geen gemakkelijke koek voorgeschoteld. Met als zanger een ex-lid van de overbekende doomformatie Candlemass en als toetsenist Mikko Harkin (gekend van o.a. Wingdom en Sonata Arctica) heeft Mehida voldoende ervaring in zijn rangen. Mikko verliet Wingdom om meer zijn eigen ding te mogen doen en op “Blood & Water” doet hij dit dan ook naar hartenlust. De band wordt gelabelled als zijnde progressieve melodische metal en dat is niet geheel onterecht. Hoewel er heel wat meerdere invloeden te horen zijn, lijkt het melodisch en progressieve karakter toch de bovenhand te halen. Guilty en Grace zijn de beste nummers op de plaat en zijn zowel op emotioneel als muzikaal vlak pareltjes. Maar daar stopt het helaas. De andere nummers zijn te melig om te blijven boeien en worden ze gekenmerkt door een slechte zang. Had er op dit album een grotere nadruk gelegen op het muzikale, konden vele fans van voornoemde bands hier nog mee weg, maar de zang verziekt helaas het gemiddelde niveau van de schijf. Muzikaal technisch zit alles goed in elkaar en weten de gitaren een mooie atmosfeer te creëren, maar als een tenenkrullende zang de enige reden is tot het krijgen van kippenvel, dan weet je dat er iets niet klopt. Een leuke bezigheid voor Mikko, maar verder dan een hobbyband zal Mehida het niet scheppen. 6/10

Luister: Mehida - Grace [Blood & Water]

In 2007 leek Hatesphere het roer om te gooien en bleef enkel gitarist Pepe aan boord. Hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat het nieuwe album in dezelfde lijn van de vorige ligt? Ten eerste komt dit omdat Hatesphere een reeds beproefde formule hanteerde (zijnde moderne thrash deathmetal) en ten tweede omdat de vervangers stuk voor stuk bekwame muzikanten zijn. Het album wist de aandacht van het grote metalliefhebbende publiek te trekken met een waanzinnig gore videoclip van de openingstrack To The Nines (check vooral de uncensored versie als je tegen wat bloed kan). De eerste gelekte track van hun nieuwe album blijkt zoals vaak meteen een schot in de roos te zijn en dit is dan ook het meest memorabele nummer van de plaat. Een eerste indruk is ontzettend belangrijk, maar sommige mensen blijven ook de laatste indruk onthouden en na het blazende begin blijft de plaat wat ondermaats. De snelle deathriffs, gecombineerd met het thrashy gedrum blijkt entertainend te zijn voor de eerste helft, maar nadien valt Hatesphere in herhaling en kun je de nummers moeilijker onderling onderscheiden. Cloaked In Shit en Clarity zijn naast To The Nines topnummers, terwijl Aurora en In The Trenches niet meer opvallen. Dat Deense metal nog niet aan het niveau van de Duitse tegenhangers komt, moge duidelijk zijn en opnieuw blijkt het de originaliteit te zijn die Hatesphere nekt. Wat een foeilelijke cover trouwens. 7/10

Luister: Hatesphere - To The Nines [To The Nines]

Waar gaat onze aardkloot naartoe als zelfs de grenzen van ons leven niet meer gerespecteerd worden? Heath Ledger krijgt zomaar eventjes een Oscar (postmortem that is) en schenkt hem (nog postmortemer) aan zijn dochter. Een sterk staaltje van natuurregels overtreden als je het mij vraagt, maar kom. Het gaat hier over muziek en ik begin me stilletjes aan af te vragen hoe het komt dat een band als Himsa mij nog niet ter ore was gekomen. Met hun laatste wapenfeit in 2007 voor mijn neus lees ik dat de band, die bij het gerenommeerde Century Media onder contract lag, in 2008 uit elkaar ging. Genoeg gezaag en geklaag, want dit album van de Amerikanen sloeg bij mij in als een bom. Heerlijke pompende melodische death metal zoals er reeds duizenden van bestaan, maar “Summon In Thunder” is een opvallend heerlijke plaat geworden. Zelfverklaarde deathmetallers die deze band nog niet kenden, dienen zich te schamen. Vanaf het openingsnummer word je bij de keel gegrepen om slechts heel sporadisch wat ademruimte te vinden en de goede vibe wordt vastgehouden gedurende het ganse album. De nummers worden nu en dan opgeschud door een break, waarmee Himsa hun oude roots nog eens laat horen. Sterke melodieën, gecombineerd met de agressie die ze uit hun metalcore-jaren meedroegen, maken van nummers als Skinwalkers en Unleash Carnage echte beauties. Voor mijn part mogen de natuurgrenzen nog eens doorbroken worden, bezorg deze mannen maar een leuke prijs! 9/10

Luister: Himsa - Reinventing the Noose [Summon In Thunder]