Niet zelden is het zo dat een band een prima cd aflevert en een jaar daarna een draak van jewelste naar voren schuift. Beklemmende angst maakt zich van mij meester als ik verneem dat Pensées Nocturnes amper een jaar na ”Vacuum” met de nieuwe langspeler “Grotesque” op de proppen komt. Muzikaal genie en bezieler van deze eenmansband Vaerohn zei in een interview (dat u hier nog steeds kan lezen) nog dat het niet evident is om nummers te schrijven en dat hij veel geduld moet oefenen eer hij het gewenste resultaat krijgt. Maar natuurlijk kunnen we geen oordeel vellen alvorens te luisteren. De combinatie kennen we al. Slome, ijzingwekkende black metal die zich loodzwaar voortsleept naar één of ander speciaal punt. Op “Grotesque” is het niet anders. Waar de klassieke -en bluesinvloeden op “Vacuum” nog enigszins subliem werden opgebouwd steekt Vaerohn het hier niet onder stoelen of banken dat hij het allemaal kan, wil en moet doen. In elk nummer wordt er teruggegrepen naar de rijke geschiedenis van – goeie, verwacht geen kutmuziek – muziek. Blues, een klein streepje jazz en natuurlijk klassieke muziek. Meng deze stijlen en kruid het af met de uiterst vreemde stervendehondstem van Vaerohn. Wederom is dit album geen spek voor ieders bek, maar dat was ook niet de bedoeling. De mensen die ervoor openstaan zullen tevreden tot uiterst tevreden zijn. En alweer een knap stukje artwork. 8/10

Luister: Pensées Nocturnes - Monosis [Grotesque]

Jullie rating:
(2 votes, average: 9 out of 10)
 Loading ...

Pensées Nocturnes laat me toe om mijn ding te doen, zonder de bemoeienissen van een volledige band. Ik kan bijvoorbeeld een viool nemen en er drie noten op spelen en die dan in het album gebruiken. Leg dat maar eens uit aan een violist(e). - Vaerohn [Alle instrumenten]
Lees meer »

Vreemd. Dat is de enige passende omschrijving na het beluisteren van “Vacuum” van Pensées Nocturnes. Het album begint met klassieke muziek om over te gaan in loodzware black metal en een stem die klinkt als een stervende hond met heel veel pijn. Deze drie kenmerken tonen al aan dat deze muziek geen spek voor ieders bek is. De zes lange nummers op de cd klinken telkens weer vertrouwd, maar toch weer een tikkeltje anders. Het was dan ook even schrikken toen deze plaat met verdoemde muziek plots overschakelde op blues met black metal invloeden tijdens “Coup de Bleus”. Zoals ik al vertelde heeft de zanger een zeer karakteristieke stem, zo karakteristiek zelfs, dat het soms zeer angstaanjagend is. Hoewel het een apart geval is, moeten we ook bedenken dat een hele cd zo volzingen niet van de poes is, en deze man dus wel weet wat hij doet. De overige muzikanten ontpoppen zich ook als zeer goede niet-metal muzikanten, want (als geschoolde klarinettist mag ik dat zeggen) de klassieke stukken zijn foutloos en uitstekend. Dit is een niet zo vanzelfsprekend genre, en het is een kunst op zich om alles zo goed (samen) te laten klinken, en deze band zal in de toekomst alsmaar beter gaan klinken. Mooi artwork trouwens! 8/10

Luister: Pensées Nocturnes - Flore [Vacuum]