Wat is er beter dan na een harde dag werken een show te gaan bezien? Brugge heeft een rijke traditie op vlak van metalshows in de Magdalenazaal en deze keer was het de beurt aan een Belgisch-Amerikaanse collaboratie. De zaal ziet er prachtig uit langs de buitenkant, indrukwekkend langs de binnenkant en dan weet je dat vele mensen hier geweldig los zullen gaan. Gemene deler bij alle bands van de avond is de –core in hun muziek. We arriveren mooi op tijd om te zien dat één uur voor het opengaan van de deuren er reeds volk verzameld staat rond de entree.

Opener Omerta is afkomstig van Brugge en speelt naar eigen zeggen “brutal metalcore” en bracht in 2007 hun eerste wapenfeit in de vorm van een demo. Hoewel dit de eerste band op de bill is, staat het volk reeds in redelijke getallen binnen. Echt wild gaan ze niet op de metalcore die Omerta brengt, maar we kunnen spreken van een onderhoudende set met een dito geluid.

Daarna is het tijd voor Crimson Falls die reeds een gevestigde waarde geworden is op grote shows in België en die de podia al enkele jaren onveilig maakt. Door de ietwat korte set die ze speelden, konden ze hun volledig potentieel mijns inziens niet ontluiken en ze baseerden zich dan ook op hun meer –core gerichte liederen. Het publiek reageerde wat lauw op de band en ging pas echt los als de beginnoten van “If I’d become A Father” van hun nieuwe album door de luidsprekers knalden.

De eerste verassing van de avond bood zich aan in de vorm van Rafflesia. Snedige deathcore met een veelvuld aan guitarlicks en prachtige melodieën. Niet voor niets de hoogst genoteerde Belgische band van de avond denk je dan, en terecht. Ook het publiek lust ze en er dringt zich op meerdere nummers een moshpit op. Er weerklinkt zowaar een hoorbare solo door de speakers, iets waar we tot dan toe op moesten wachten. Het lijkt dat Crimson Falls beter bekend is bij het publiek, maar toch blaast Rafflesia de voorgangers weg met een behoorlijk energieke show. Als ze eindigen met het nummer “The Day The Earth Stood Still”, lijkt de aarde dan ook het enige te zijn dat stilstaat, want het publiek reageert uiterst enthousiast. Kijk maar gerust uit naar de plaat die dit jaar nog zal verschijnen.

Na de Belgische delegatie te hebben gehad, laat Whitechapel als eerste de Amerikaanse spieren rollen. Met een beest van een drummer en zanger, versterkt door 4 gitaristen (bassist incluis) kun je verwachten dat je een stevige vlaag over je kop krijgt als ze hun set beginnen. De spreekwoordelijke trap in de ballen bleef uit en de aandacht verslapte gaandeweg de set van deze uit Knoxville afkomstige brute band. Een optreden om vlug te vergeten, hoewel de merch veelvuldig over de toonbank vloog.

Het Canadese Despised Icon kon op veel meeval van het publiek rekenen. Enerzijds speelden ze een strakke set, anderzijds zitten ze op Century Media, wat er voor zorgt dat ze wereldwijd bekend raken. De aanwezigen gaan met plezier in circlepits en moshen erop los. Halfweg de set wordt er zelfs een heuse wall of death losgelaten en ook Despised Icon heeft er duidelijk zin in. Met de twee schreeuwlelijkerds aan het roer van het loodzware schip wordt er komaf gemaakt met de soundproblemen en het statische publiek. De band lijkt zo uit New York te komen, want de energie en de hardcore vormen een prachtige symbiose die je enkel in de oude NYHC-scène nog terug vindt.

Na een lange dag is het dan tijd voor de band waar de meesten voor kwamen: The Black Dahlia Murder. Afkomstig uit Michigan en gesteund door een immense fanschare scheuren ze het nog overblijvende publiek in tweeën. Al hun albums passeren de revue, van “Unhallowed” tot het in 2007 uitgekomen “Nocturnal”. Ze touren in ondersteuning van hun live-dvd “Majesty” en na hun memorabel optreden zal die wel verkopen als zoete broodjes. “Everything Went Black” blijkt een opener van formaat te zijn en de meer metalgerichte, ultrasnelle deathcore slaat enorm aan. Met “Necropolis” trakteren ze ons dan ook op een nummer van het in september te verschijnen album en ook dit lijkt een voltreffer in spé te zijn. Een viriele zanger, ongelofelijk snelle drummer en muzikanten die hun métier als geen ander onder de knie hebben; meer moet dat niet zijn. Als dan nog eens blijkt dat ze goede songwriters zijn (”Deathmask Divine”, “Elder Misanthropy”, “What A Horrible Night To Have A Curse”) kan de avond niet meer stuk. Een bijzonder geslaagd optreden die velen met pijn in de benen/nek/andere ledematen naar huis zond.

Over het algemeen viel deze show heel goed mee. De geluidsproblemen bij Whitechapel en Omerta (geen enkele solo was verstaanbaar) en de overdaad aan –core bleek de avond de das om te doen, maar het optreden van Rafflesia en The Black Dahlia Murder, gecombineerd met de aanstekelijkheid van Despised Icon doen de balans overhellen in de richting van onvergetelijk.

Foto’s door samyne.be.